شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٨٨

[ نامهء خاقان چين به نزد نوشين روان ]

بپيچيد خاقان چو آگاه شد * برزم اندرون راه كوتاه شد

بانديشه بنشست با راى زن * بزرگان لشكر شدند انجمن

سپهدار خاقان بدستور گفت * كه اين آگهى خوار نتوان نهفت

شنيدم كه كسرى بگرگان رسيد * همه روى كشور سپه گستريد

ندارد همانا ز ما آگهى * و گر تارك از راى دارد تهى

ز چين تا بجيحون سپاه منست * جهان زير فرّ كلاه منست

مرا پيش او رفت بايد بجنگ * بپوشد درم آتش نام و ننگ

گماند كزو بگذرى راه نيست * و گر در زمانه جز او شاه نيست

بياگاهد اكنون چو من جنگجوى * شوم با سواران چين پيش اوى

خردمند مردى بخاقان چين * چنين گفت كاى شهريار زمين

تو با شاه ايران مكن رزم ياد * مده پادشاهى و لشكر بباد

ز شاهان نجويد كسى جاى اوى * مگر تيره باشد دل و راى اوى

كه با فرّ او تخت را شاه نيست * بديدار او در فلك ماه نيست

همى باژ خواهد ز هند و ز روم * ز جايى كه گنجست و آباد بوم

خداوند تاجست و زيباى تخت * جهاندار و بيدار و پيروز بخت

چو بشنيد خاقان ز موبد سخن * يكى راى شايسته افگند بن

چنين گفت با كاردان راه جوى * كه اين را چه بيند خردمند روى

دو كارست پيش اندرون ناگزير * كه خامش نشايد بدن خيره خير

كه آن را بپايان جز از رنج نيست * به از بر پراگندن گنج نيست

ز دينار پوشش نيايد نه خورد * نه گستردنى روز ننگ و نبرد

به دو ايمنى بايد و خوردنى * همان پوشش و نغز گستردنى

هر آن كس كه از بد هراسان شود * درم خوار گيرد تن آسان شود

[ نامهء خاقان چين به نزد نوشين روان ]

[ نامهء خاقان چين به نزد نوشين روان ]

ز لشكر سخنگوى ده برگزيد * كه دانند گفتار دانا شنيد

يكى نامه بنبشت با آفرين * سخندان چينى چو ار تنگ چين

برفت آن خرد يافته ده سوار * نهان پر سخن تا در شهريار

بكسرى چو برداشتند آگهى * بياراست ايوان شاهنشهى

بفرمود تا پرده برداشتند * ز درگاهشان شاد بگذاشتند

برفتند هر ده بر شهريار * ابا نامه و هديه و با نثار

جهاندار چون ديد بنواختشان * ز خاقان بپرسيد و بنشاختشان

نهادند سر پيش او بر زمين * بدادند پيغام خاقان چين

بچينى يكى نامه‌اى بر حرير * فرستاده بنهاد پيش دبير

دبير آن زمان نامه خواندن گرفت * همه انجمن ماند اندر شگفت

سر نامه بود از نخست آفرين * ز دادار بر شهريار زمين

دگر سر فرازى و گنج و سپاه * سليح و بزرگى نمودن بشاه

سه ديگر سخن آنك فغفور چين * مرا خواند اندر جهان آفرين

مرا داد بىآرزو دخترش * نجويند جز راى من لشكرش

و زان هديه كز پيش نزديك شاه * فرستاد و هيتال بستد ز راه