شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٨٤

رزم خاقان چين با هيتاليان

نبشتند بر سان ارژنگ چين * سوى شاه با صدهزار آفرين

گذر مرد را سوى هيتال بود * همه ره پر از تيغ و كوپال بود

ز سغد اندرون تا بجيحون سپاه * كشيده رده پيش هيتال شاه

گوى غاتفر نام سالارشان * بجنگ اندرون نامبردارشان

چو آگه شد از كار خاقان چين * و زان هديهء شهريار زمين

ز لشكر جهان ديده‌گان را بخواند * سخن سر بسر پيش ايشان براند

چنين گفت با سركشان غاتفر * كه ما را بد آمد ز اختر بسر

اگر شاه ايران و خاقان چين * بسازند و ز دل كنند آفرين

هراسست زين دوستى بهر ما * برين روى ويران شود شهر ما

ببايد يكى تاختن ساختن * جهان از فرستاده پرداختن

ز لشكر يكى نامور برگزيد * سرافراز جنگى چنانچون سزيد

بتاراج داد آن همه خواسته * هيونان و اسبان آراسته

فرستاده را سر بريدند پست * ز تركان چينى سوارى نجست

چو آگاهى آمد بخاقان چين * دلش گشت پر درد و سر پر ز كين

سپه را ز قجغارباشى براند * بچين و ختن نامدارى نماند

ز خويشان ارجاسب و افراسياب * نپرداخت يك تن بآرام و خواب

برفتند يك سر بگلزرّيون * همه سر پر از خشم و دل پر ز خون

سپهدار خاقان چين سنجه بود * همى به آسمان بر زد از خاك دود

ز جوش سواران به چاچ اندرون * چو خون شد برنگ آب گلزرّيون

چو آگاه شد غاتفر زان سخن * كه خاقان چينى چه افگند بن

سپاهى ز هيتاليان برگزيد * كه گشت آفتاب از جهان ناپديد

ز بلخ و ز شگنان و آموى و زم * سليح و سپه خواست و گنج درم

ز سومان و ز ترمذ و ويسه گرد * سپاهى بر آمد ز هر سوى گرد

ز كوه و بيابان و ز ريگ و شخ * بجوشيد لشكر چو مور و ملخ

چو بگذشت خاقان برود برك * تو گفتى همى تيغ بارد فلك

سپاه انجمن كرد بر ماى و مرغ * سيه گشت خورشيد چو پرّ چرغ

ز بس نيزه و تيغهاى بنفش * درفشيدن گونه گونه درفش

بخارا پر از گرد و كوپال بود * كه لشكرگهء شاه هيتال بود

بشد غاتفر با سپاهى چو كوه * ز هيتال گرد آوريده گروه

چو تنگ اندر آمد ز هر سو سپاه * ز تنگى ببستند بر باد راه

درخشيدن تيغهاى سران * گراييدن گرزهاى گران

تو گفتى كه آهن زبان داردى * هوا گرز را ترجمان داردى

يكى باد برخاست و گردى سياه * بشد روشنايى ز خورشيد و ماه

كشانى و سغدى شدند انجمن * پر از آب رو كودك و مرد و زن

كه تا چون بود كار آن رزمگاه * كرا بر دهد گردش هور و ماه

يكى هفته آن لشكر جنگجوى * بر وى اندر آورده بودند روى

بهر جاى بر توده‌اى كشته بود * ز خون خاك و سنگ ارغوان گشته بود