شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٨١

[ آشكارا شدن افسون زروان و يهودى و كشته شدن هر دو آن ]

ز هر كس بره بر سخن خواستى * ز گفتارها دل بياراستى

سر اينده بسيار همراه كرد * به افسانه‌ها راه كوتاه كرد

دبيران و زروان و دستور شاه * برفتند يك روز پويان به راه

سخن رفت چندى ز افسون و بند * ز جادوى و آهرمن پر گزند

بموبد چنين گفت پس شهريار * كه دل را بنيرنگ رنجه مدار

سخن جز بيزدان و از دين مگوى * ز نيرنگ جادو شگفتى مجوى

به دو گفت زروان انوشه بدى * خرد را بگفتار توشه بدى

ز جادو سخن هرچ گويند هست * نداند جز از مرد جادو پرست

اگر خوردنى دارد از شير بهر * پديدار گرداند از دور زهر

چو بشنيد نوشين روان اين سخن * برو تازه شد روزگار كهن

ز مهبود و هر دو پسر ياد كرد * بر آورد بر لب يكى باد سرد

بزروان نگه كرد و خامش بماند * سبك بارهء گام زن را براند

روانش ز انديشه پر دود بود * كه زروان بدانديش مهبود بود

همى گفت كين مرد ناسازگار * ندانم چه كرد اندران روزگار

كه مهبود بر دست ما كشته شد * چنان دوده را روز برگشته شد

مگر كردگار آشكارا كند * دل و مغز ما را مدارا كند

كه آلوده بينم همى زو سخن * پر از دردم از روزگار كهن

همى رفت با دل پر از درد و غم * پر آژنگ رخ ديدگان پر زنم

به منزل رسيد آن زمان شهريار * سراپرده زد بر لب جويبار

چو زروان بيامد بپرده سراى * ز بيگانه پردخت كردند جاى

ز جادو سخن رفت و ز شهد و شير * به دو گفت شد اين سخن دلپذير

ز مهبود زان پس بپرسيد شاه * ز فرزند او تا چرا شد تباه

چو پاسخ ازو لرز لرزان شنيد * ز زروان گنهكارى آمد پديد

به دو گفت كسرى سخن راست گوى * مكن كژّى و هيچ چاره مجوى

كه كژّى نيارد مگر كار بد * دل نيك بد گردد از يار بد

سراسر سخن راست زروان بگفت * نهفته پديد آوريد از نهفت

گنه يك سر افگند سوى جهود * تن خويش را كرد پر درد و دود

چو بشنيد زو شهريار بلند * هم اندر زمان پاى كردش ببند

فرستاد نزد مشعبد جهود * دو اسبه سوارى بكردار دود

چو آمد بدان بارگاه بلند * بپرسيد زو نرم شاه بلند

كه اين كار چون بود با من بگوى * بدست دروغ ايچ منماى روى

جهود از جهاندار زنهار خواست * كه پيدا كند راز نيرنگ راست

بگفت آنچ زروان به دو گفته بود * سخن هرچ اندر نهان رفته بود

جهاندار بشنيد خيره بماند * رد و موبد و مرزبان را بخواند

دگر باره كرد آن سخن خواستار * بپيش ردان دادگر شهريار

بفرمود پس تا دو دار بلند * فروهشته از دار پيچان كمند

بزد مرد دژخيم پيش درش * نظاره برو بر همه كشورش