شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٨٠

[ آشكارا شدن افسون زروان و يهودى و كشته شدن هر دو آن ]

خورشها ز شهد و ز شير و گلاب * بخوردى و آراستى جاى خواب

چنان بد كه يك روز هر دو جوان * ببردند خوان نزد نوشين روان

بسر بر نهاده يكى پيش كار * كه بودى خورش نزد او استوار

چو خوان اندر آمد بايوان شاه * به دو كرد زروان حاجب نگاه

چنين گفت خندان بهر دو جوان * كه اى ايمن از شاه نوشين روان

يكى روى بنماى تا زين خورش * كه باشد همى شاه را پرورش

چه رنگست كآيد همى بوى خوش * يكى پرنيان چادر از وى بكش

جوان زان خورش زود بگشاد روى * نگه كرد زروان ز دور اندر وى

هميدون جهود اندرو بنگريد * پس آمد چو رنگ خورشها بديد

چنين گفت زان پس بسالار بار * كه آمد درختى كه كشتى ببار

ببردند خوان نزد نوشين روان * خردمند و بيدار هر دو جوان

پس خوان همى رفت زروان چو گرد * چنين گفت با شاه آزاد مرد

كه اى شاه نيك اختر و دادگر * تو بىچاشنى دست خوردن مبر

كه روى فلك بخت خندان تست * جهان روشن از تخت و ميدان تست

خورشگر بياميخت با شير زهر * بدانديش را باد زين زهر بهر

چو بشنيد زو شاه نوشين روان * نگه كرد روشن بهر دو جوان

كه خواليگرش مام ايشان بدى * خردمند و با كام ايشان بدى

جوانان ز پاكىّ و ز راستى * نوشتند بر پشت دست آستى

همان چون بخوردند از كاسه‌رود شير * تو گويى بخستند هر دو بتير

بخفتند بر جاى هر دو جوان * بدادند جان پيش نوشين روان

چو شاه جهان اندران بنگريد * بر آشفت و شد چون گل شنبليد

بفرمود كز خان مهبود خاك * بر آريد و ز كس مداريد باك

بر آن خاك بايد بريدن سرش * مه مهبود مانا مه خواليگرش

بايوان مهبود در كس نماند * ز خويشان او در جهان بس نماند

بتاراج داد آن همه خواسته * زن و كودك و گنج آراسته

رسيده از آن كار زروان بكام * گهى كام ديد اندر آن گاه نام

بنزديك او شد جهود ارجمند * برافراخت سر تا بابر بلند

بگشت اندرين نيز چندى سپهر * درستى نهان كرده از شاه چهر

[ آشكارا شدن افسون زروان و يهودى و كشته شدن هر دو آن ]

[ آشكارا شدن افسون زروان و يهودى و كشته شدن هر دو آن ]

چنان بد كه شاه جهان كدخداى * بنخچير گوران همى كرد راى

بفرمود تا اسب نخچيرگاه * بسى بگذرانند در پيش شاه

ز اسبان كه كسرى همى بنگريد * يكى را بران داغ مهبود ديد

ازان تازى اسبان دلش برفروخت * بمهبود بر جاى مهرش بسوخت

فرو ريخت آب از دو ديده به درد * بسى داغ دل ياد مهبود كرد

چنين گفت كان مرد با جاه و راى * ببردش چنان ديو ريمن ز جاى

بدان دوستدارى و آن راستى * چرا زد روانش در كاستى

نداند جز از كردگار جهان * ازان آشكارا درستى نهان

و زان جايگه سوى نخچيرگاه * بيامد چنان داغ دل كينه خواه