شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٨

[ جنگ نوذر با افراسياب سديگر بار ]

چو از دشت بنشست آواى كوس * بفرمود تا پيش او رفت طوس

بشد طوس و گستهم با او بهم * لبان پر ز باد و روان پر ز غم

بگفت آنك در دل مرا درد چيست * همى گفت چندى و چندى گريست

از اندرز فرّخ پدر ياد كرد * پر از خون جگر لب پر از باد سرد

كجا گفته بودش كه از ترك و چين * سپاهى بيايد بايران زمين

از يشان ترا دل شود دردمند * بسى بر سپاه تو آيد گزند

ز گفتار شاه آمد اكنون نشان * فراز آمد آن روز گردنكشان

[ كس از نامهء نامداران نخواند * كه چندين سپه كس ز تركان براند ]

شما را سوى پارس بايد شدن * شبستان بياوردن و آمدن

و زان جا كشيدن سوى زاوه كوه * بران كوه البرز بردن گروه

ازيدر كنون زى سپاهان رويد * وزين لشكر خويش پنهان رويد

ز كار شما دل شكسته شوند * برين خستگى نيز خسته شوند

ز تخم فريدون مگر يك دو تن * برد جان ازين بىشمار انجمن

ندانم كه ديدار باشد جزين * يك امشب بكوشيم دست پسين

شب و روز داريد كارآگهان * بجوييد هشيار كار جهان

ازين لشكر ار بد دهند آگهى * شود تيره اين فرّ شاهنشهى

شما دل مداريد بس مستمند * كه بايد چنين بد ز چرخ بلند

يكى را بجنگ اندر آيد زمان * يكى با كلاه مهى شادمان

تن كشته با مرده يكسان شود * طپد يك زمان بازش آسان شود

بدادش مران پندها چون سزيد * پس آن دست شاهانه بيرون كشيد

گرفت آن دو فرزند را در كنار * فرو ريخت آب از مژه شهريار

[ جنگ نوذر با افراسياب سديگر بار ]

[ جنگ نوذر با افراسياب سديگر بار ]

ازان پس بياسود لشكر دو روز * سه ديگر چو بفروخت گيتى فروز

نبد شاه را روزگار نبرد * ببيچارگى جنگ بايست كرد

ابا لشكر نوذر افراسياب * چو درياى جوشان بُد و رود آب

خروشيدن آمد ز پرده سراى * ابا نالهء كوس و هندى دراى

تبيره بر آمد ز درگاه شاه * نهادند بر سر ز آهن كلاه

بپرده سراى رد افراسياب * كسى را سر اندر نيامد بخواب

همه شب همى لشكر آراستند * همى تيغ و ژوپين بپيراستند

زمين كوه تا كوه جوشن وران * برفتند با گرزهاى گران

نبد كوه پيدا ز ريگ و ز شخ * ز دريا به دريا كشيدند نخ

بياراست قارن بقلب اندرون * كه با شاه باشد سپه را ستون

چپ شاه گرد تليمان بخاست * چو شاپور نستوه بر دست راست

ز شبگير تا خور ز گردون بگشت * نبد كوه پيدا نه دريا نه دشت

[ دل تيغ گفتى ببالد همى * زمين زير اسپان بنالد همى ]

[ چو شد نيزه‌ها بر زمين سايه‌دار * شكست اندر آمد سوى مايه‌دار ]

[ چو آمد ببخت اندرون تيرگى * گرفتند تركان برو چيرگى ]