شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٧٩

[ داستان مهبود دستور انوشيروان ]

شهنشاه چون بزم آراستى * و گر برسم موبدى خواستى

نخوردى جز از دست مهبود چيز * هم ايمن بدى زان دو فرزند نيز

خورش خانه در خان او داشتى * تن خويش مهمان او داشتى

دو فرزند آن نامور پارسا * خورش ساختندى بر پادشا

بزرگان ز مهبود بردند رشك * همى ريختندى برخ بر سرشك

يكى نامور بود ز روان بنام * كه او را بدى بر در شاه كام

كهن بود و هم حاجب شاه بود * فروزندهء رسم درگاه بود

ز مهبود و فرخ دو فرزند اوى * همه ساله بودى پر از آبروى

همى ساختى تا سرِ پادشا * كند تيز بر كار آن پارسا

ببد گفت از ايشان نديد ايچ راه * كه كردى پر آزار زان جان شاه

خردمند زان بد نه آگاه بود * كه او را بدرگاه بد خواه بود

ز گفتار و كردار آن شوخ‌مرد * نشد هيچ مهبود را روى زرد

چنان بد كه يك روز مردى جهود * ز زروان درم خواست از بهر سود

شد آمد بيفزود در پيش اوى * بر آميخت با جان بد كيش اوى

چو با حاجب شاه گستاخ شد * پرستندهء خسروى كاخ شد

ز افسون سخن رفت روزى نهان * ز درگاه و ز شهريار جهان

ز نيرنگ و ز تنبل و جادويى * ز كردار كژّى و ز بدخويى

چو زروان بگفتار مرد جهود * نگه كرد و زان سان سخنها شنود

برو راز بگشاد و گفت اين سخن * بجز پيش جان آشكارا مكن

يكى چاره بايد ترا ساختن * زمانه ز مهبود پرداختن

كه او را بزرگى بجايى رسيد * كه پاى زمانه نخواهد كشيد

ز گيتى ندارد كسى را بكس * تو گويى كه نوشين روانست و بس

جز از دست فرزند مهبود چيز * خورشها نخواهد جهاندار نيز

شدست از نوازش چنان پر منش * كه هزمان ببوسد فلك دامنش

چنين داد پاسخ بزروان جهود * كزين داورى غم نبايد فزود

چو برسم بخواهد جهاندار شاه * خورشها ببين تا چه آيد به راه

نگر تا بود هيچ شير اندروى * پذيره شو و خوردنيها ببوى

همان بس كه من شير بينم ز دور * نه مهبود بينى تو زنده نه پور

كه گر زو خورد بىگمان روى و سنگ * بريزد هم اندر زمان بىدرنگ

نگه كرد زروان بگفتار اوى * دلش تازه تر شد بديدار اوى

نرفتى بدرگاه بىآن جهود * خور و شادى و كام بىاو نبود

چنين تا بر آمد برين چند گاه * بدآموز پويان بدرگاه شاه

دو فرزند مهبود هر بامداد * خرامان شدندى بر شاه راد

پس پردهء نامور كدخداى * زنى بود پاكيزه و پاك راى

كه چون شاه كسرى خورش خواستى * يكى خوان زرين بياراستى

سه كاسه‌رود نهادى برو از گهر * بدستار زربفت پوشيده سر

ز دست دو فرزند آن ارجمند * رسيدى بنزديك شاه بلند