شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٧٦

[ بزم هفتم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

بخور آن چنان كان بنگزايدت * ببيشى خورش تن بنفزايدت

مكن در خورش خويش را چار سوى * چنان خور كه نيزت كند آرزوى

ز مى نيز هم شادمانى گزين * كه مست از كسى نشنود آفرين

چو يزدان پسندى پسنديده‌اى * جهان چون تنست و تو چون ديده‌اى

بسى از جهان آفرين ياد كن * پرستش برين ياد بنياد كن

بژرفى نگه دار هنگام را * بروز و بشب گاه آرام را

چو دانى كه هستى سرشته ز خاك * فرامش مكن راه يزدان پاك

پرستش ز خورد ايچ كمتر مكن * تو نو باش گر هست گيتى كهن

بنيكى گراى و غنيمت شناس * همه ز آفريننده دار اين سپاس

مگرد ايچ گونه بگرد بدى * بنيكى گرايى اگر بخردى

ستوده‌تر آن كس بود در جهان * كه نيكش بود آشكار و نهان

هوا را مبر پيش راى و خرد * كزان پس خرد سوى تو ننگرد

چو خواهى كه رنج تو آيد ببر * ز آموزگاران مپرتاب سر

دبيرى بياموز فرزند را * چو هستى بود خويش و پيوند را

دبيرى رساند جوان را بتخت * كند ناسزا را سزاوار بخت

دبيريست از پيشه‌ها ارجمند * كز و مرد افگنده گردد بلند

چو با آلت و راى باشد دبير * نشيند بر پادشا ناگزير

تن خويش آژير دارد ز رنج * بيابد بىاندازه از شاه گنج

بلاغت چو با خط گرد آيدش * بر انديشه معنى بيفزايدش

ز لفظ آن گزيند كه كوتاه‌تر * به خط آن نمايد كه دلخواه‌تر

خردمند بايد كه باشد دبير * همان بردبار و سخن يادگير

هشيوار و سازيدهء پادشا * زبان خامش از بد بتن پارسا

شكيبا و با دانش و راست‌گوى * وفادار و پاكيزه و تازه روى

چو با اين هنرها شود نزد شاه * نشايد نشستن مگر پيش گاه

سخنها چو بشنيد ازو شهريار * دلش تازه شد چون گل اندر بهار

چنين گفت كسرى بموبد كه رو * ورا پايگاهى بياراى نو

درم خواه و خلعت سزاوار اوى * كه در دل نشست گفتار اوى

[ بزم هفتم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

[ بزم هفتم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

دگر هفته چون هور بفراخت تاج * بيامد نشست از بر تخت عاج

ابا نامور موبدان و ردان * جهاندار و بيدار دل بخردان

[ همى خواست ز ايشان جهاندار شاه * همان نيز فرخ دبير سپاه ]

[ هم از فيلسوفان و ز مهتران * ز هر كشورى كار ديده سران ]

همان ساوه و يزدگرد دبير * بپيش اندرون بهمن تيز وير

ببوزرجمهر آن زمان گفت شاه * كه دل را بياراى و بنماى راه

ز من راستى هرچ دانى بگوى * بكژّى مجو از جهان آبروى

پرستش چگونه است فرمان من * نگه داشتن راى و پيمان من

ز گيتى چو آگه شوند اين مهان * شنيده بگويند با همرهان