شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٧٣

[ بزم پنجم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

همه راستى بايد آراستن * نبايد كه ديو آورد كاستن

چو اين گفتها بشنود پارسا * خرد را كند بر دلش پادشا

كند آفرين تاج بر شهريار * شود تخت شاهى برو پايدار

بنازد به دو تاج شاهى و تخت * بدانديش نوميد گردد ز بخت

چو بر گردد اين چرخ ناپايدار * ازو نام نيكو بود يادگار

بماناد تا روز باشد جوان * هنر يافته جان نوشين روان

ز گفتار او انجمن خيره شد * همه راى دانندگان تيره شد

چو نوشين روان آن سخنها شنود * بروزيش چندانك بد برفزود

و زان پندها ديده پر آب كرد * دهانش پر از در خوشاب كرد

يكى انجمن لب پر از آفرين * برفتند ز ايوان شاه زمين

[ بزم پنجم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

[ بزم پنجم شاه نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

برين نيز بگذشت يك هفته روز * بهشتم چو بفروخت گيتى فروز

بيانداخت آن چادر لاژورد * بياراست گيتى بديباى زرد

شهنشاه بنشست با موبدان * جهان ديده و كار كرده ردان

سر موبد موبدان اردشير * چو شاپور و چون يزدگرد دبير

ستاره شناسان و جويندگان * خردمند و بيدار گويندگان

سراينده بوزرجمهر جوان * بيامد بر شاه نوشين روان

بدانندگان گفت شاه جهان * كه با كيست اين دانش اندر نهان

كزو دين يزدان بنيرو شود * همان تخت شاهى بىآهو شود

چو بشنيد زو موبد موبدان * زبان برگشاد از ميان ردان

چنين داد پاسخ كه از داد شاه * درفشان شود فر ديهيم و گاه

چو با داد بگشايد از گنج بند * بماند پس از مرگ نامش بلند

دگر كو بشويد زبان از دروغ * نجويد بكژّى ز گيتى فروغ

سپهبد چو با داد و بخشايشست * ز تاجش زمانه پر آسايشست

و ديگر كه از كهتر پر گناه * چو پوزش كند باز بخشدش شاه

بپنجم جهاندار نيكو سخن * كه نامش نگردد بگيتى كهن

همه راست گويد سخن كم ّ و بيش * نگردد بهر كار زآيين خويش

ششم بر پرستندهء تخت خويش * چنان مهر دارد كه بر بخت خويش

بهفتم سخن هرك دانا بود * زبانش به گفتن توانا بود

نگردد دلش سير ز آموختن * از انديشگان مغز را سوختن

بآزاديست از خرد هر كسى * چنانچون ببالد ز اختر بسى

دلت مگسل اى شاه راد از خرد * خرد نام و فرجام را پرورد

منش پست و كم دانش آن كس كه گفت * منم كم ز گيتى كسى نيست جفت

چنين گفت پس يزدگرد دبير * كه اى شاه دانا و دانش پذير

ابر شاه زشتست خون ريختن * باندك سخن دل برآهيختن

همان چون سبكسر بود شهريار * بدانديش دست اندر آرد به كار

همان با خردمند گيرد ستيز * كند دل ز نادانى خويش تيز

دل شاه گيتى چو پر آز گشت * روان ورا ديو انباز گشت