شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٧٢

[ بزم چهارم نوشين روان با بزرگمهر و موبدان ]

سخن كرد زين موبدان خواستار * بپرسش گرفت آنچ آيد به كار

ببوزرجمهر آن زمان شاه گفت * كه رخشنده گوهر بر آر از نهفت

يكى آفرين كرد بوزرجمهر * كه اى شاه روشن دل و خوب چهر

چنان دان كه اندر جهان نيز شاه * يكى چون تو ننهاد بر سر كلاه

بداد و بدانش بتاج و بتخت * بفرّ و بچهر و براى و ببخت

چو پرهيز كارى كند شهريار * چه نيكوست پرهيز با تاج دار

ز يزدان بترسد گهء داورى * نگردد بميل و بكنداورى

خرد را كند پادشا بر هوا * بدانگه كه خشم آورد پادشا

نبايد كه انديشهء شهريار * بود جز پسنديدهء كردگار

ز يزدان شناسد همه خوب و زشت * بپاداش نيكى بجويد بهشت

زبان راست گوى و دل آزرم جوى * هميشه جهان را به دو آبروى

هر ان كس كه باشد ورا راى زن * سبك باشد اندر دل انجمن

سخن گوى و روشن دل و داد ده * كهان را بكه دارد و مه بمه

كسى كو بود شاه را زير دست * نبايد كه يابد به جائى شكست

بدانگه شود تاج خسرو بلند * كه دانا بود نزد او ارجمند

نگه داشتن كار درگاه را * بزهر آژدن كام بدخواه را

چو دارد ز هر دانشى آگهى * بماند جهاندار با فرهى

نبايد كه خسبد كسى دردمند * كه آيد مگر شاه را زو گزند

كسى كو بباد افره اندر خورست * كجا بد نژادست و بد گوهرست

كند شاه دور از ميان گروه * بىآزار تا زو نگردد ستوه

هر ان كس كه باشد بزندان شاه * گنهكار گر مردم بىگناه

بفرمان يزدان ببايد گشاد * بزند و باست آنچ كردست ياد

سپهبد بفرهنگ دارد سپاه * براسايد از درد فرياد خواه

چو آژير باشى ز دشمن براى * بد انديش را دل برآيد ز جاى

همه رخنهء پادشاهى بمرد * بدارى بهنگام پيش از نبرد

به چيزى كه گردد نكوهيده شاه * نكوهش بود نيز با فرّ و گاه

ازو دور گشتن برغم هوا * خرد را بران راى كردن گوا

فزودن به فرزند بر مهر خويش * چو در آب ديدن بود چهر خويش

ز فرهنگ و ز دانش آموختن * سزد گر دلت يابد افروختن

گشادن برو بر در گنج خويش * نبايد كه ياد آورد رنج خويش

هر انگه كه يازد ببد كار دست * دل شاه بچه نبايد شكست

چو بر بدكنش دست گردد دراز * به خون جز بفرمان يزدان مياز

و گر دشمنى يا بى اندر دلش * چو خو باشد از بوستان بگسلش

كه گر دير ماند بنيرو شود * و زو باغ شاهى پر آهو شود

چو باشد جهانجوى با فرّ و هوش * نبايد كه دارد ببدگوى گوش

ز دستور بد گوهر و گفت بد * تباهى بديهيم شاهى رسد

نبايد شنيدن ز نادان سخن * چو بد گويد از داد فرمان مكن