شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٧

[ رزم افراسياب با نوذر ديگر بار ]

تو گفتى كه الماس مرجان فشاند * چه مرجان كه در كين همى جان فشاند

ز قارن چو افراسياب آن بديد * بزد اسپ و لشكر سوى او كشيد

يكى رزم تا شب بر آمد ز كوه * بكردند و نامد دل از كين ستوه

چو شب تيره شد قارن رزمخواه * بياورد سوى دهستان سپاه

بر نوذر آمد بپرده سراى * ز خون برادر شده دل ز جاى

ورا ديد نوذر فرو ريخت آب * ازان مژّهء سير ناديده خواب

چنين گفت كز مرگ سام سوار * نديدم روان را چنين سوگوار

چو خورشيد بادا روان قباد * ترا زين جهان جاودان بهر باد

كزين رزم و ز مرگمان چاره نيست * ز مى را جز از گور گهواره نيست

چنين گفت قارن كه تا زاده‌ام * تن پر هنر مرگ را داده‌ام

[ فريدون نهاد اين كله بر سرم * كه بر كين ايرج زمين بسپرم ]

[ هنوز آن كمربند نگشاده‌ام * همان تيغ پولاد ننهاده‌ام ]

برادر شد آن مرد سنگ و خرد * سرانجام من هم برين بگذرد

انوشه بدى تو كه امروز جنگ * بتنگ اندر آورد پور پشنگ

چو از لشكرش گشت لختى تباه * از آسودگان خواست چندى سپاه

[ مرا ديد با گرزهء گاو روى * بيامد بنزديك من جنگجوى ]

[ برويش بران گونه اندر شدم * كه با ديدگانش برابر شدم ]

[ يكى جادوى ساخت با من بجنگ * كه با چشم روشن نماند آب و رنگ ]

شب آمد جهان سر بسر تيره گشت * مرا بازو از كوفتن خيره گشت

تو گفتى زمانه سرآيد همى * هوا زير خاك اندر آيد همى

ببايست برگشتن از رزمگاه * كه گرد سپه بود و شب شد سياه

بر آسود پس لشكر از هر دو روى * برفتند روز دوم جنگجوى

رده بر كشيدند ايرانيان * چنانچون بود ساز جنگ كيان

چو افراسياب آن سپه را بديد * بزد كوس رويين و صف بر كشيد

چنان شد ز گرد سواران جهان * كه خورشيد گفتى شد اندر نهان

دهاده بر آمد ز هر دو گروه * بيابان نبود ايچ پيدا ز كوه

بر انسان سپه بر هم آويختند * چو رود روان خون همى ريختند

بهر سو كه قارن شدى رزمخواه * فرو ريختى خون ز گرد سياه

كجا خاستى گرد افراسياب * همه خون شدى دشت چون رود آب

سرانجام نوذر ز قلب سپاه * بيامد بنزديك او رزمخواه

چنان نيزه بر نيزه انداختند * سنان يك بديگر بر افراختند

كه بر هم نپيچد بران گونه مار * شهانرا چنين كى بود كارزار

چنين تا شب تيره آمد بتنگ * برو خيره شد دست پور پشنگ

از ايران سپه بيشتر خسته شد * و زان روى پيكار پيوسته شد

ببيچارگى روى برگاشتند * بهامون بر افگنده بگذاشتند

دل نوذر از غم پر از درد بود * كه تاجش ز اختر پر از گرد بود