شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٦٤

[ گزاريدن بزرگمهر خواب كسرى را ]

بگفت آن سخن كز لب او شنيد * ز مار سياه آن شگفتى كه ديد

جهاندار كسرى ورا پيش خواند * و زان خواب چندى سخنها براند

چو بشنيد دانا ز نوشين روان * سرش پر سخن گشت و گويا زبان

چنين داد پاسخ كه در خان تو * ميان بتان شبستان تو

يكى مرد برناست كز خويشتن * بآرايش جامه كردست زن

ز بيگانه پردخته كن جايگاه * برين راى ما تا نيابند راه

بفرماى تا پيش تو بگذرند * پى خويشتن بر زمين بسپرند

بپرسيم زان ناسزاى دلير * كه چون اندر آمد ببالين شير

ز بيگانه ايوانش پردخت كرد * در كاخ شاهنشهى سخت كرد

بتان شبستان آن شهريار * برفتند پر بوى و رنگ و نگار

سمن بوى خوبان با ناز و شرم * همه پيش كسرى برفتند نرم

نديدند ازين سان كسى در ميان * برآشفت كسرى چو شير ژيان

گزارنده گفت اين نه اندر خورست * غلامى ميان زنان اندرست

شمن گفت رفتن بافزون كنيد * رخ از چادر شرم بيرون كنيد

دگر باره بر پيش بگذاشتند * همه خواب را خيره پنداشتند

غلامى پديد آمد اندر ميان * به بالاى سرو و بچهر كيان

تنش لرز لرزان بكردار بيد * دل از جان شيرين شده نااميد

كنيزك بدان حجره هفتاد بود * كه هر يك بتن سرو آزاد بود

يكى دخترى مهتر چاج بود * به بالاى سرو و ببر عاج بود

غلامى سمن پيكر و مشك بوى * بخان پدر مهربان بد بدوى

بسان يكى بنده در پيش اوى * بهر جا كه رفتى بدى خويش اوى

بپرسيد زو گفت كين مرد كيست * كسى كو چنين بنده پرورد كيست

چنين برگزيدى دلير و جوان * ميان شبستان نوشين روان

چنين گفت زن كين ز من كهتر ست * جوانست و با من ز يك مادر ست

چنين جامه پوشيد كز شرم شاه * نيارست كردن برويش نگاه

برادر گر از تو بپوشيد روى * ز شرم تو بود آن بهانه مجوى

چو بشنيد اين گفته نوشين روان * شگفت آمدش كار هر دو جوان

بر آشفت زان پس بدژخيم گفت * كه اين هر دو در خاك بايد نهفت

كشنده ببرد آن دو تن را دوان * پس پردهء شاه نوشين روان

بر آويختشان در شبستان شاه * نگونسار پر خون و تن پر گناه

گزارندهء خواب را بدره داد * ز اسب و ز پوشيدنى بهره داد

فرو ماند از دانش او شگفت * ز گفتارش اندازه‌ها بر گرفت

نوشتند نامش بديوان شاه * بر موبدان نماينده راه

فروزنده شد نام بوزرجمهر * به دو روى بنمود گردان سپهر

همى روز روزش فزون بود بخت * به دو شادمان بد دل شاه سخت

دل شاه كسرى پر از داد بود * بدانش دل و مغزش آباد بود

بدرگاه بر موبدان داشتى * ز هر دانشى بخردان داشتى