شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٦٢

[ خواب ديدن نوشين روان و به درگاه آمدن بزرگمهر ]

برسم مسيحا كنون مادرش * كفن سازد و گور و هم چادرش

كنون جان او با مسيحا يكيست * همانست كاين خسته بر دار نيست

مسيحى به شهر اندرون هرك بود * نبد هيچ ترساى رخ ناشخود

خروش آمد از شهر و ز مرد و زن * كه بودند يك سر شدند انجمن

تن شهريار دلير و جوان * دل و ديدهء شاه نوشين روان

بتابوتش از جاى برداشتند * سه فرسنگ بر دست بگذاشتند

چو آگاه شد زان سخن مادرش * به خاك اندر آمد سر و افسرش

ز پرده برهنه بيامد به راه * برو انجمن گشته بازارگاه

سراپرده‌اى گردش اندر زدند * جهانى همه خاك بر سر زدند

بخاكش سپردند و شد نوش زاد * ز باد آمد و ناگهان شد بباد

همه جند شاپور گريان شدند * ز درد دل شاه بريان شدند

چه پيچى همى خيره در بند آز * چو دانى كه ايدر نمانى دراز

گذر جوى و چندين جهان را مجوى * گلش زهر دارد بسيرى مبوى

مگردان سر از دين و ز راستى * كه خشم خداى آورد كاستى

چو اين بشنوى دل ز غم بازكش * مزن بر لبت بر ز تيمار تش

گرت هست جام مى زرد خواه * بدل خرمى را مدان از گناه

نشاط و طرب جوى و سستى مكن * گزافه مپرداز مغز سخن

[ اگر در دلت هيچ حبّ عليست * ترا روز محشر به خواهش وليست ]

داستان بوزرجمهر

داستان بوزرجمهر

[ خواب ديدن نوشين روان و به درگاه آمدن بزرگمهر ]

[ خواب ديدن نوشين روان و به درگاه آمدن بزرگمهر ]

نگر خواب را بيهده نشمرى * يكى بهره دانى ز پيغمبرى

بويژه كه شاه جهان بيندش * روان درخشنده بگزيندش

ستاره زند راى با چرخ و ماه * سخنها پراگنده كرده به راه

روانهاى روشن ببيند بخواب * همه بودنيها چو آتش بر آب

شبى خفته بد شاه نوشين روان * خردمند و بيدار و دولت جوان

چنان ديد در خواب كز پيش تخت * برستى يكى خسروانى درخت

شهنشاه را دل بياراستى * مى و رود و رامشگران خواستى

بر او بران گاه آرام و ناز * نشستى يكى تيز دندان گراز

چو بنشست مى خوردن آراستى * و زان جام نوشين روان خواستى

چو خورشيد برزد سر از برج گاو * ز هر سو برآمد خروش چگاو

نشست از بر تخت كسرى دژم * ازان ديده گشته دلش پر ز غم

گزارندهء خواب را خواندند * ردان را ابر گاه بنشاندند

بگفت آن كجا ديد در خواب شاه * بدان موبدان نماينده راه

گزارندهء خواب پاسخ نداد * كزان دانش او را نبد هيچ ياد

بنادانى آن كس كه خستو شود * ز فام نكوهنده يك سو شود

ز داننده چون شاه پاسخ نيافت * پر انديشه دل را سوى چاره تافت

فرستاد بر هر سويى مهترى * كه تا باز جويد ز هر كشورى