شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٦١

[ رزم رام برزين با نوشزاد و كشته شدن نوشزاد ]

بسى پند پيروز ياد آيدت * سخنهاى بدگوى باد آيدت

چنين داد پاسخ ورا نوش زاد * كه اى پير فرتوت سر پر ز باد

ز لشكر مرا زينهارى مخواه * سرافراز گردان و فرزند شاه

مرا دين كسرى نبايد همى * دلم سوى مادر گرايد همى

كه دين مسيحاست آيين اوى * نگردم من از فرّه و دين اوى

مسيحاى دين دار اگر كشته شد * نه فرّ جهاندار ازو گشته شد

سوى پاك يزدان شد آن راى پاك * بلندى نديد اندرين تيره خاك

اگر من شوم كشته زان باك نيست * كجا زهر مرگست و ترياك نيست

[ رزم رام برزين با نوشزاد و كشته شدن نوشزاد ]

[ رزم رام برزين با نوشزاد و كشته شدن نوشزاد ]

بگفت اين سخن پيش پيروز پير * بپوشيد روى هوا را بتير

برفتند گردان لشكر ز جاى * خروش آمد از كوس و ز كرّ ناى

سپهبد چو آتش بر انگيخت اسب * بيامد بكردار آذر گشسب

چپ لشكر شاه ايران ببرد * بپيش سپه در نماند ايچ گرد

فراوان ز مردان لشكر بكشت * ازان كار شد رام برزين درشت

بفرمود تا تيرباران كنند * هوا چون تگرگ بهاران كنند

بگرد اندرون خسته شد نوش زاد * بسى كرد از پند پيروز ياد

بيامد بقلب سپه پر ز درد * تن از تير خسته رخ از درد زرد

چنين گفت پيش دليران روم * كه جنگ پدر زار و خوارست و شوم

بناليد و گريان سقف را بخواند * سخن هرچ بودش بدل در براند

به دو گفت كين روزگار دژم * ز من بر من آورد چندين ستم

كنون چون به خاك اندر آيد سرم * سوارى برافگن بر مادرم

بگويش كه شد زين جهان نوش زاد * سر آمد به دو روز بيداد و داد

تو از من مگر دل ندارى برنج * كه اينست رسم سراى سپنج

مرا بهره اينست زين تيره روز * دلم چون بدى شاد و گيتى فروز

نزايد جز از مرگ را جانور * اگر مرگ دانى غم من مخور

سر من ز كشتن پر از دود نيست * پدر بتر از من كه خشنود نيست

مكن دخمه و تخت و رنج دراز * برسم مسيحا يكى گور ساز

نه كافور بايد نه مشك و عبير * كه من زين جهان كشته گشتم بتير

بگفت اين و لب را بهم بر نهاد * شد آن نامور شير دل نوش زاد

چو آگاه شد لشكر از مرگ شاه * پراگنده گشتند زان رزمگاه

چو بشنيد كو كشته شد پهلوان * غريوان ببالين او شد دوان

ازان رزمگه كس نكشتند نيز * نبودند شاد و نبردند چيز

ورا كشته ديدند و افگنده خوار * سكوباى رومى سرش بر كنار

همه رزمگه گشته زو پر خروش * دل رام بر زين پر از درد و جوش

ز اسقف بپرسيد كز نوش زاد * از اندرز شاهى چه دارى به ياد

چنين داد پاسخ كه جز مادرش * برهنه نبايد كه بيند برش

تن خويش چون ديد خسته بتير * ستودان نفرمود و مشك و عبير

نه افسر نه ديباى رومى نه تخت * چو از بندگان ديد تاريك بخت