شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥٧

[ بيمار شدن نوشين روان و آشوب بر پا زدن نوشزاد ]

پس از مرگ بر من كه گوينده‌ام * بدين نام جاويد جوينده‌ام

[ بيمار شدن نوشين روان و آشوب بر پا زدن نوشزاد ]

[ بيمار شدن نوشين روان و آشوب بر پا زدن نوشزاد ]

چنين گفت گويندهء پارسى * كه بگذشت سال از برش چار سى

كه هر كس كه بر دادگر دشمنست * نه مردم نژادست كآهرمنست

هم از نوش زاد آمد اين داستان * كه ياد آمد از گفته باستان

چو بشنيد فرزند كسرى كه تخت * بپردخت زان خسروانى درخت

در كاخ بگشاد فرزند شاه * برو انجمن شد فراوان سپاه

كسى كو ز بند خرد جسته بود * بزندان نوشين روان بسته بود

ز زندانها بندها برگرفت * همه شهر از و دست بر سر گرفت

به شهر اندرون هرك ترسا بدند * اگر جاثليق ار سكوبا بدند

بسى انجمن كرد بر خويشتن * سواران گردنكش و تيغ زن

فراز آمدندش تنى سى هزار * همه نيزه داران خنجرگزار

يكى نامه بنوشت نزديك خويش * ز قيصر چو آيين تاريك خويش

كه بر جند شاپور مهتر تويى * هم آواز و هم كيش قيصر تويى

همه شهر ازو پر گنهكار شد * سر بخت برگشته بيدار شد

خبر زين به شهر مداين رسيد * ازان كآمد از پور كسرى پديد

نگهبان مرز مداين ز راه * سوارى بر افگند نزديك شاه

سخن هرچ بشنيد با او بگفت * چنين آگهى كى بود در نهفت

فرستاده برسان آب روان * بيامد بنزديك نوشين روان

بگفت انچ بشنيد و نامه بداد * سخنها كه پيدا شد از نوش زاد

ازو شاه بشنيد و نامه بخواند * غمى گشت زان كار و تيره بماند

جهاندار با موبد سرفراز * نشست و سخن رفت چندى براز

چو گشت آن سخن بر دلش جايگير * بفرمود تا نزد او شد دبير

يكى نامه بنوشت با داغ و درد * پر آژنگ رخ لب پر از باد سرد

نخستين بران آفرين گستريد * كه چرخ و زمان و زمين آفريد

نگارندهء هور و كيوان و ماه * فروزندهء فرّ و ديهيم و گاه

ز خاشاك ناچيز تا شير و پيل * ز گرد پى مور تا رود نيل

همه زير فرمان يزدان بود * وگر در دم سنگ و سندان بود

نه فرمان او را كرانه پديد * نه زو پادشاهى بخواهد بريد

بدانستم اين نامهء ناپسند * كه آمد ز فرزند چندين گزند

و زان پر گناهان زندان شكن * كه گشتند با نوش زاد انجمن

چنين روز اگر چشم دارد كسى * سزد گر نماند بگيتى بسى

كه جز مرگ را كس ز مادر نزاد * ز كسرى بر آغاز تا نوش زاد

رها نيست از چنگ و منقار مرگ * پى پشه و مور با پيل و كرگ

زمين گر گشاده كند راز خويش * بپيمايد آغاز و انجام خويش

كنارش پر از تاج داران بود * برش پر ز خون سواران بود

پر از مرد دانا بود دامنش * پر از خوب رخ جيب پيراهنش