شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥٦

[ زاده شدن نوش‌زاد و زنى ترسا ]

داستان نوش زاد با كسرى

داستان نوش زاد با كسرى

[ زاده شدن نوش‌زاد و زنى ترسا ]

[ زاده شدن نوش‌زاد و زنى ترسا ]

اگر شاه ديدى و گر زير دست * و گر پاك دل مرد يزدان پرست

چنان دان كه چاره نباشد ز جفت * ز پوشيدن و خورد و جاى نهفت

اگر پارسا باشد و راى زن * يكى گنج باشد براگنده زن

بويژه كه باشد به بالا بلند * فروهشته تا پاى مشكين كمند

خردمند و هشيار و با راى و شرم * سخن گفتنش خوب و آواى نرم

برين سان زنى داشت پر مايه شاه * به بالاى سرو و بديدار ماه

بدين مسيحا بد اين ماه روى * ز ديدار او شهر پر گفت و گوى

يكى كودك آمدش خورشيد چهر * ز ناهيد تابنده‌تر بر سپهر

ورا نامور خواندى نوش زاد * نجستى ز ناز از برش تند باد

بباليد برسان سرو سهى * هنرمند و زيباى شاهنشهى

چو دوزخ بدانست و راه بهشت * عزيز و مسيح و ره زردهشت

نيامد همى زند و استش درست * دو رخ را به آب مسيحا بشست

ز دين پدر كيش مادر گرفت * زمانه به دو مانده اندر شگفت

چنان تنگ دل گشته زو شهريار * كه از گل نيامد جز از خار بار

در كاخ و فرخنده ايوان او * ببستند و كردند زندان او

نشستنگهش جند شاپور بود * از ايران و ز باختر دور بود

بسى بسته و پر گزندان بدند * برين بهره با او بزندان بدند

بدان گه كه باز آمد از روم شاه * بناليد زان جنبش و رنج راه

چنان شد ز سستى كه از تن بماند * ز ناتندرستى باُردن بماند

كسى برد زى نوش زاد آگهى * كه تيره شد آن فرّ شاهنشهى

جهانى پر آشوب گردد كنون * بيارند هر سو ببد رهنمون

جهاندار بيدار كسرى بمرد * زمان و زمين ديگرى را سپرد

ز مرگ پدر شاد شد نوش زاد * كه هرگز ورا نام نوشين مباد

برين داستان زد يكى مرد پير * كه گر شادى از مرگ هرگز ممير

پسر كو ز راه پدر بگذرد * ستمكاره خوانيمش ار بىخرد

اگر بيخ حنظل بود ترّ و خشك * نشايد كه بار آورد شاخ مشك

چرا گشت بايد همى زان سرشت * كه پاليزبانش ز اول بكشت

اگر ميل يابد همى سوى خاك * ببرّد ز خورشيد و ز باد و خاك

نه زو بار بايد كه يابد نه برگ * ز خاكش بود زندگانى و مرگ

يكى داستان كردم از نوش زاد * نگه كن مگر سر نپيچى ز داد

اگر چرخ را كوش صدرى بدى ( ؟ ) * همانا كه صدريش كسرى بدى

پسر سر چرا پيچيد از راه اوى * نشست كه جويد ابر گاه اوى

ز من بشنو اين داستان سر بسر * بگويم ترا اى پسر در بدر

چو گفتار دهقان بياراستم * بدين خويشتن را نشان خواستم

كه ماند ز من يادگارى چنين * بدان آفرين كو كند آفرين