شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥٤

[ آشتى جستن قيصر روم از نوشين روان ]

اسيران و آن گنج قيصر به راه * بسوى مداين فرستاد شاه

و زيشان هران كس كه جنگى بدند * نهادند بر پشت پيلان ببند

[ آباد كردن نوشين روان ، شهر را به مانند انطاكيه و نشاندن درين بنديان رومى را ]

[ آباد كردن نوشين روان ، شهر را به مانند انطاكيه و نشاندن درين بنديان رومى را ]

زمين ديد رخشانتر از چرخ ماه * بگرديد بر گرد آن شهر شاه

ز بس باغ و ميدان و آب روان * همى تازه شد پير گشته جهان

چنين گفت با موبدان شهريار * كه انطاكيه است اين اگر نوبهار

كسى كو نديدست خرم بهشت * ز مشك اندرو خاك و ز زرّ خشت

درختش ز ياقوت و آبش گلاب * زمينش سپهر آسمان آفتاب

نگه كرد بايد بدين تازه بوم * كه آباد بادا همه مرز روم

يكى شهر فرمود نوشين روان * به دو اندرون آبهاى روان

بكردار انطاكيه چون چراغ * پر از گلشن و كاخ و ميدان و باغ

بزرگان روشن دل و شادكام * ورا زيب خسرو نهادند نام

شد آن زيب خسرو چو خرم بهار * بهشتى پر از رنگ و بوى و نگار

اسيران كزان شهرها بسته بود * ببند گران دست و پا خسته بود

بفرمود تا بند برداشتند * بدان شهرها خوار بگذاشتند

چنين گفت كاين نو بر آورده جاى * همش گلشن و بوستان و سراى

بكرديم تا هر كسى را بكام * يكى جاى باشد سزاوار نام

ببخشيد بر هر كسى خواسته * زمين چون بهشتى شد آراسته

ز بس برزن و كوى و بازارگاه * تو گفتى نماندست بر خاك راه

بيامد يكى پر سخن كفشگر * چنين گفت كاى شاه بيدادگر

بقالينيوس اندرون خان من * يكى تود بد پيش پالان من

ازين زيب خسرو مرا سود نيست * كه بر پيش درگاه من تود نيست

بفرمود تا بر در شور بخت * بكشتند شاداب چندى درخت

يكى مرد ترسا گزين كرد شاه * به دو داد فرمان و گنج و كلاه

به دو گفت كاين زيب خسرو تراست * غريبان و اين خانه نو تراست

بسان درخت برومند باش * پدر باش گاهى چو فرزند باش

ببخشش بياراى و زفتى مكن * براندازه بايد ز هر در سخن

ز انطاكيه شاه لشكر براند * جهان ديده ترسا نگهبان نشاند

[ آشتى جستن قيصر روم از نوشين روان ]

[ آشتى جستن قيصر روم از نوشين روان ]

پس آگاهى آمد ز فرفوريوس * بگفت آنچ آمد بقالينيوس

بقيصر چنين گفت كآمد سپاه * جهاندار كسرى ابا پيل و گاه

سپاهست چندانك دريا و كوه * همى گردد از گرد اسبان ستوه

بگرديد قيصر ز گفتار خويش * بزرگان فرزانه را خواند پيش

ز نوشين روان شد دلش پر هراس * همى راى زد روز و شب در سه پاس

به دو گفت موبد كه اين راى نيست * كه با رزم كسرى ترا پاى نيست

برآرند ازين مرز آباد خاك * شود كردهء قيصر اندر مغاك

زوان سراينده و راى سست * جز از رنج بر پادشاهى نجست

چو بشنيد قيصر دلش خيره گشت * ز نوشين روان راى او تيره گشت

گزين كرد زان فيلسوفان روم * سخن گوى با دانش و پاك بوم