شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥٣

[ رزم كردن نوشين روان با فرفوريوس رومى و گرفتن قالينيوس و انطاكيه ]

سپه را بهامونى اندر كشيد * بر آوردهء ديگر آمد پديد

دزى بود با لشكر و بوق و كوس * كجا خواندنديش قالينيوس

سر باره برتر ز پرّ عقاب * يكى كنده‌اى گردش اندر پر آب

يكى شارستان گردش اندر فراخ * پر ايوان و پاليز و ميدان و كاخ

ز رومى سپاهى بزرگ اندر وى * همه نامداران پر خاشجوى

دو فرسنگ پيش اندرون بود شاه * سيه گشت گيتى ز گرد سپاه

خروشى بر آمد ز قالينيوس * كزان نعره اندك شد آواز كوس

بدان شارستان در نگه كرد شاه * همى هر زمانى فزون شد سپاه

ز دروازها جنگ بر ساختند * همه تير و قاروره انداختند

چو خورشيد تابنده برگشت زرد * ز گردنده يك بهره شد لاژورد

ازان بارهء دز نماند اندكى * همه شارستان باز مىشد يكى

خروشى بر آمد ز درگاه شاه * كه اى نامداران ايران سپاه

همه پاك زين شهر بيرون شويد * بتاريكى اندر بهامون شويد

اگر هيچ بانگ زن و مرد پير * و گر غارت و شورش و دار و گير

به گوش من آيد بتاريك شب * كه بگشايد از رنج يك مرد لب

هم اندر زمان آنك فرياد ازوست * پر از كاه بينند آگنده پوست

چو برزد ز خرچنگ تيغ آفتاب * بفرسود رنج و بپالود خواب

تبيره بر آمد ز درگاه شاه * گرانمايگان بر گرفتند راه

ازان دز و آن شارستان مرد و زن * بدرگاه كسرى شدند انجمن

كه ايدر ز جنگى سوارى نماند * بدين شارستان نامدارى نماند

همه كشته و خسته شد بىگناه * گه آمد كه بخشايش آيد ز شاه

زن و كودك و خرد و برنا و پير * نه خوب آيد از داد يزدان اسير

چنان شد دز و باره و شارستان * كزان پس نديدند جز خارستان

چو قيصر گنهكار شد ما كه‌ايم * بقالينيوس اندرون بر چه‌ايم

بران روميان بر ببخشود شاه * گنهكار شد رسته و بىگناه

بسى خواسته پيش ايشان بماند * و زان جايگه نيز لشكر براند

هران كس كه بود از در كارزار * ببستند بر پيل و كردند بار

بانطاكيه در خبر شد ز شاه * كه با پيل و لشكر بيامد به راه

سپاهى بران شهر شد بىكران * دليران رومى و كنداوران

سه روز اندران شاه را شد درنگ * بدان تا نباشد ببيداد جنگ

چهارم سپاه اندر آمد چو كوه * دليران ايران گروها گروه

برفتند يك سر سواران روم * ز بهر زن و كودك و گنج و بوم

به شهر اندر آمد سراسر سپاه * پيى را نبد بر زمين نيز راه

سه جنگ گران كرده شد در سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

گشاده شد آن مرز آباد بوم * سوارى نديدند جنگى بروم

بزرگان كه با تخت و افسر بدند * هم آن كس كه گنجور قيصر بدند

بشاه جهاندار دادند گنج * بچنگ آمدش گنج چون ديد رنج