شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥١

[ دژها گرفتن نوشين روان در بوم روم ]

بپيش سپه در طلايه منم * جهانجوى و در قلب مايه منم

نگهبان پيل و سپاه و بنه * گهى بر ميان گاه بر ميمنه

به خشكى روم گر بدرياى آب * نجويم برزم اندر آرام و خواب

مناديگرى نام او رشنواد * گرفت آن سخنهاى كسرى به ياد

بيامد دوان گرد لشكر بگشت * بهر خيمه و خرگهى بر گذشت

خروشيد كاى بىكرانه سپاه * چنينست فرمان بيدار شاه

كه گر جز بداد و به مهر و خرد * كسى سوى خاك سيه بنگرد

بران تيره خاكش بريزند خون * چو آيد ز فرمان يزدان برون

ببانگ منادى نشد شاه رام * بروز سپيد و شب تيره فام

همى گرد لشكر بگشتى به راه * همى داشتى نيك و بد را نگاه

ز كار جهان آگهى داشتى * بد و نيك را خوار نگذاشتى

ز لشكر كسى كو به مردى به راه * ورا دخمه كردى بران جايگاه

اگر باز ماندى ازو سيم و زر * كلاه و كمان و كمند و كمر

بد و نيك با مرده بودى به خاك * نبودى به از مردم اندر مغاك

جهانى به دو مانده اندر شگفت * كه نوشين روان آن بزرگى گرفت

بهر جايگاهى كه جنگ آمدى * ورا راى و هوش و درنگ آمدى

فرستاده‌اى خواستى راستگوى * كه رفتى بر دشمن چاره جوى

اگر يافتندى سوى داد راه * نكردى ستم خود خردمند شاه

اگر جنگ جستى بجنگ آمدى * بخشم دلاور نهنگ آمدى

بتاراج دادى همه بوم و رست * جهان را بداد و بشمشير جست

بكردار خورشيد بد راى شاه * كه بر ترّ و خشكى بتابد به راه

ندارد ز كس روشنايى دريغ * چو بگذارد از چرخ گردنده ميغ

همش خاك و هم ريگ و هم رنگ و بوى * همش در خوشاب و هم آب جوى

فروغ و بلندى نبودش ز كس * دلافروز و بخشنده او بود و بس

شهنشاه را مايه اين بود و فر * جهان را همى داشت در زير پر

ورا جنگ و بخشش چو بازى بدى * ازيرا چنان بىنيازى بدى

اگر شير و پيل آمدنديش پيش * نه برداشتى جنگ يك روز بيش

سپاهى كه با خود و خفتان جنگ * بپيش سپاه آمدى بىدرنگ

اگر كشته بودى و گر بسته زار * بزندان پيروزگر شهريار

[ دژها گرفتن نوشين روان در بوم روم ]

[ دژها گرفتن نوشين روان در بوم روم ]

چنين تا بيامد بران شارستان * كه شوراب بد نام آن كارستان

بر آورده‌اى ديد سر بر هوا * پر از مردم و ساز جنگ و نوا

ز خارا پى افگنده در قعر آب * كشيده سر باره اندر سحاب

بگرد حصار اندر آمد سپاه * نديدند جايى بدرگاه راه

برو ساخت از چار سو منجنيق * بپاى آمد آن بارهء جاثليق

بر آمد ز هر سوى دز رستخيز * نديدند جايى گذار و گريز

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * شد آن بارهء دز بكردار دشت

خروش سواران و گرد سپاه * ابا دود و آتش بر آمد به ماه