شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥٠

[ سپاه كشيدن نوشين روان به جنگ قيصر روم ]

چو چشمش بر آمد بآذر گشسب * پياده شد از دور و بگذاشت اسب

ز دستور پاكيزه برسم بجست * دو رخ را به آب دو ديده بشست

بباژ اندر آمد بآتشكده * نهاده بدرگاه جشن سده

بفرمود تا نامهء زند و است * بآواز بر خواند موبد درست

رد و هيربد پيش غلتان به خاك * همه دامن قرطها كرده چاك

بزرگان برو گوهر افشاندند * بزمزم همى آفرين خواندند

چو نزديكتر شد نيايش گرفت * جهان آفرين را ستايش گرفت

ازو خواست پيروزى و دستگاه * نمودن دلش را سوى داد راه

پرستندگان را ببخشيد چيز * بجايى كه درويش ديدند نيز

يكى خيمه زد پيش آتشكده * كشيدند لشكر ز هر سو رده

دبير خردمند را پيش خواند * سخنهاى بايسته با او براند

يكى نامه فرمود با آفرين * سوى مرزبانان ايران زمين

كه ترسنده باشيد و بيدار بيد * سپه را ز دشمن نگهدار بيد

كنارنگ با پهلوان هرك هست * همه داد جوييد با زيردست

بداريد چندانك بايد سپاه * بدان تا نيابد بد انديش راه

درفش مرا تا نبيند كسى * نبايد كه ايمن بخسبد بسى

از آتشكده چون بشد سوى روم * پراگنده شد زو خبر گرد بوم

بپيش آمد آن كس كه فرمان گزيد * دگر زان بر و بوم شد ناپديد

جهان ديده با هديه و با نثار * فراوان بيامد بر شهريار

بهر بوم و بر كو فرود آمدى * زهر سو پيام و درود آمدى

ز گيتى بهر سو كه لشكر كشيد * جز از بزم و شادى نيامد پديد

چنان بد كه هر شب ز گردان هزار * ببزم آمدندى بر شهريار

چو نزديك شد رزم را ساز كرد * سپه را درم دادن آغاز كرد

سپهدار شيروى بهرام بود * كه در جنگ با راى و آرام بود

چپ لشكرش را بفرهاد داد * بسى پندها بر برو كرد ياد

چو استاد پيروز بر ميمنه * گشسب جهانجوى پيش بنه

بقلب اندر اورند مهران بپاى * كه در كينه گه داشتى دل بجاى

طلايه بهرمز خرّاد داد * بسى گفت با او ز بيداد و داد

بهر سوى رفتند كارآگهان * بدان تا نماند سخن در نهان

ز لشكر جهان ديدگان را بخواند * بسى پند و اندرز نيكو براند

چنين گفت كين لشكر بىكران * ز بىمايگان و ز پر مايگان

اگر يك تن از راه من بگذرند * دم خويش بىرأى من بشمرند

بدرويش مردم رسانند رنج * وگر بر بزرگان كه دارند گنج

وگر كشتمندى بكوبد بپاى * وگر پيش لشكر بجنبد ز جاى

ور آهنگ بر ميوه دارى كند * وگر ناپسنديده كارى كند

بيزدان كه او داد ديهيم و زور * خداوند كيوان و بهرام و هور

كه در پى ميانش ببرّم بتيغ * و گر داستان را بر آيد بميغ