شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٥

[ رزم بارمان و قباد و كشته شدن قباد ]

ز جنگ آوران مرد چون سى هزار * برفتند شايستهء كارزار

سوى زابلستان نهادند روى * ز كينه بدستان نهادند روى

خبر شد كه سام نريمان بمرد * همى دخمه سازد و را زال گرد

از ان سخت شادان شد افراسياب * بديد آنكه بخت اندر آمد بخواب

بيامد چو پيش دهستان رسيد * برابر سراپردهء بر كشيد

سپه را كه دانست كردن شمار * برو چارصد بار بشمر هزار

بجوشيد گفتى همه ريگ و شخ * بيابان سراسر چو مور و ملخ

ابا شاه نوذر صد و چل هزار * همانا كه بودند جنگى سوار

بلشكر نگه كرد افراسياب * هيونى برافگند هنگام خواب

يكى نامه بنوشت سوى پشنگ * كه جستيم نيكى و آمد بچنگ

همه لشكر نوذر ار بشكريم * شكارند و در زير پى بسپريم

دگر سام رفت از در شهريار * همانا نيايد بدين كارزار

ستودان همى سازدش زال زر * ندارد همى جنگ را پاى و پر

مرا بيم از و بُد بايران زمين * چو او شد ز ايران بجوييم كين

همانا شماساس در نيمروز * نشستست با تاج گيتى فروز

بهنگام هر كار جستن نكوست * زدن راى با مرد هشيار و دوست

چو كاهل شود مرد هنگام كار * از ان پس نيابد چنان روزگار

هيون تكاور برآورد پر * بشد نزد سالار خورشيد فر

[ رزم بارمان و قباد و كشته شدن قباد ]

[ رزم بارمان و قباد و كشته شدن قباد ]

سپيده چو از كوه سر بر كشيد * طلايه بپيش دهستان رسيد

ميان دو لشكر دو فرسنگ بود * همه ساز و آرايش جنگ بود

يكى ترك بُد نام او بارمان * همى خفته را گفت بيدار مان

بيامد سپه را همى بنگريد * سراپردهء شاه نوذر بديد

بشد نزد سالار توران سپاه * نشان داد از ان لشكر و بارگاه

و زان پس بسالار بيدار گفت * كه ما را هنر چند بايد نهفت

بدستورى شاه من شيروار * بجويم از ان انجمن كارزار

ببينند پيدا ز من دستبرد * جز از من كسى را نخوانند گرد

چنين گفت اغريرث هوشمند * كه گر بارمان را رسد زين گزند

دل مرزبانان شكسته شود * برين انجمن كار بسته شود

يكى مرد بىنام بايد گزيد * كه انگشت ازان پس نبايد گزيد

پر آژنگ شد روى پور پشنگ * ز گفتار اغريرث آمدش ننگ

به روى دژم گفت با بارمان * كه جوشن بپوش و بزه كن كمان

تو باشى بران انجمن سر فراز * بانگشت دندان نيايد بگاز

بشد بارمان تا بدشت نبرد * سوى قارن كاوه آواز كرد

كزين لشكر نوذر نامدار * كه دارى كه با من كند كارزار

نگه كرد قارن بمردان مرد * ازان انجمن تا كه جويد نبرد

كس از نامدارانش پاسخ نداد * مگر پير گشته دلاور قباد