شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٨

[ نامه فرستادن نوشين روان نزديك قيصر روم و پاسخ او ]

همه آن كنم كار كز من سزد * نمانم كه بادى به دو بر وزد

تو با تازيان دست يازى بكين * يكى در نهان خويشتن را ببين

و ديگر كه آن پادشاهى مراست * در گاو تا پشت ماهى مراست

اگر من سپاهى فرستم بروم * ترا تيغ پولاد گردد چو موم

فرستاده از نزد نوشين روان * بيامد بكردار باد دمان

بر قيصر آمد پيامش بداد * بپيچيد بىمايه قيصر ز داد

نداد ايچ پاسخ ورا جز فريب * همى دور ديد از بلندى نشيب

چنين گفت كز منذر كم خرد * سخن باور آن كن كه اندر خورد

اگر خيره منذر بنالد همى * برين گونه رنجش ببالد همى

ور ايدونك از دشت نيزه وران * نبالد كسى از كران تا كران

زمين آنك بالاست پهنا كنيم * و زان دشت بىآب دريا كنيم

فرستاده بشنيد و آمد چو گرد * شنيده سخنها همه ياد كرد

برآشفت كسرى بدستور گفت * كه با مغز قيصر خرد نيست جفت

من او را نمايم كه فرمان كراست * جهان جستن و جنگ و پيمان كراست

ز بيشىّ و ز گردن افراختن * وزين كشتن و غارت و تاختن

پشيمانى آنگه خورد مرد مست * كه شب زير آتش كند هر دو دست

بفرمود تا بر كشيدند ناى * سپاه اندر آمد ز هر سو ز جاى

ز درگاه برخاست آواى كوس * زمين قيرگون شد هوا آبنوس

گزين كرد زان لشكر نامدار * سواران شمشيرزن سى هزار

بمنذر سپرد آن سپاه گران * بفرمود كز دشت نيزه وران

سپاهى بر از جنگ جويان بروم * كه آتش بر آرند زان مرز و بوم

كه گر چند من شهريار توام * برين كينه بر مايه دار توام

فرستاده‌يى ما كنون چرب‌گوى * فرستيم با نامه‌يى نزد اوى

مگر خود نيايد ترا زان گزند * بروم و بقيصر تو ما را پسند

[ نامه فرستادن نوشين روان نزديك قيصر روم و پاسخ او ]

[ نامه فرستادن نوشين روان نزديك قيصر روم و پاسخ او ]

نويسنده‌يى خواست از بارگاه * بقيصر يكى نامه فرمود شاه

ز نوشين روان شاه فرخ نژاد * جهانگير و زنده كن كىقباد

بنزديك قيصر سرافراز روم * نگهبان آن مرز و آباد بوم

سر نامه كرد آفرين از نخست * گرانمايگى جز بيزدان نجست

خداوند گردنده خورشيد و ماه * كزويست پيروزى و دستگاه

كه بيرون شد از راه گردان سپهر * اگر جنگ جويد و گر داد و مهر

تو گر قيصرى روم را مهترى * مكن بيش با تازيان داورى

و گر ميش جويى ز چنگال گرگ * گمانى بود كژّ و رنجى بزرگ

و گر سوى منذر فرستى سپاه * نمانم به تو لشكر و تاج و گاه

و گر زيردستى بود بر منش * بشمشير يابد ز من سرزنش

تو زان مرز يك رش مپيماى پاى * چو خواهى كه پيمان بماند بجاى

و گر بگذرى زين سخن بگذرم * سر و گاه تو زير پى بسپرم

درود خداوند ديهيم و زور * بدان كو نجويد ببيداد شور