شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٧

[ فرياد خواستن منذر تازى از بيداد كردن قيصر روم ]

ز بس كشتن و غارت و سوختن * خروش آمد و نالهء مرد و زن

ز كشته بهر سو يكى توده بود * گياها بمغز سر آلوده بود

ز گيلان هر آن كس كه جنگى بدند * هشيوار و باراى و سنگى بدند

ببستند يك سر همه دست خويش * زنان از پس و كودك خرد پيش

خروشان بر شهريار آمدند * دريده بر و خاكسار آمدند

شدند اندران بارگاه انجمن * همه دستها بسته و خسته تن

كه ما بازگشتيم زين بد كنش * مگر شاه گردد ز ما خوش منش

اگر شاه را دل ز گيلان بخست * ببرّيم سرها ز تنها بدست

دل شاه خشنود گردد مگر * چو بيند بريده يكى توده سر

چو چندان خروش آمد از بارگاه * و زان گونه آواز بشنيد شاه

بر ايشان ببخشود شاه جهان * گذشته شد اندر دل او نهان

نوا خواست از گيل و ديلم دو صد * كزان پس نگيرد يكى راه بد

يكى پهلوان نزد ايشان بماند * چو بايسته شد كار لشكر براند

[ فرياد خواستن منذر تازى از بيداد كردن قيصر روم ]

[ فرياد خواستن منذر تازى از بيداد كردن قيصر روم ]

ز گيلان به راه مداين كشيد * شمار و كران سپه را نديد

بره بر يكى لشكر بىكران * پديد آمد از دور نيزه وران

سوارى بيامد بكردار گرد * كه در لشكر گشن بد پاى مرد

پياده شد از اسب و بگشاد لب * چنين گفت كاين منذرست از عرب

بيامد كه بيند مگر شاه را * ببوسد همى خاك درگاه را

شهنشاه گفتا گر آيد رواست * چنان دان كه اين خانهء ما وراست

فرستاده آمد زمين بوس داد * برفت و شنيده همه كرد ياد

چو بشنيد منذر كه خسرو چه گفت * برخساره خاك زمين را برفت

همانگه بيامد بنزديك شاه * همه مهتران بر گشادند راه

بپرسيد زو شاه و شادى نمود * ز ديدار او روشنايى فزود

جهان ديده منذر زبان برگشاد * ز روم و ز قيصر همى كرد ياد

به دو گفت اگر شاه ايران تويى * نگهدار پشت دليران تويى

چرا روميان شهريارى كنند * بدشت سواران سوارى كنند

اگر شاه بر تخت قيصر بود * سزد كو سرافراز و مهتر بود

چو دستور باشد گرانمايه شاه * نبيند ز ما نيز فرياد خواه

سواران دشتى چو رومى سوار * بيابند جوشن نيايد به كار

ز گفتار منذر بر آشفت شاه * كه قيصر همى بر فرازد كلاه

ز لشكر زبان آورى برگزيد * كه گفتار ايشان بداند شنيد

به دو گفت ز ايدر برو تا بروم * مياساى هيچ اندر آباد بوم

بقيصر بگو گر ندارى خرد * ز راى تو مغز تو كيفر برد

اگر شير جنگى بتازد بگور * كنامش كند گور و هم آب شور

ز منذر تو گر داد يا بى بسست * كه او را نشست از بر هر كسست

چپ خويش پيدا كن از دست راست * چو پيدا كنى مرز جويى رواست

چو بخشندهء بوم و كشور منم * بگيتى سرافراز و مهتر منم