شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٥

[ سزا دادن كسرى الانان و بلوچيان و گيلانيان را ]

به سنگ و به گچ بايد از قعر آب * بر آورده تا چشمه آفتاب

هر آنگه كه سازيم زين گونه بند * ز دشمن بايران نيايد گزند

نبايد كه آيد يكى زين برنج * بده هرچ خواهند و بگشاى گنج

كشاورز و دهقان و مرد نژاد * نبايد كه آزار يابد ز داد

يكى پير موبد بران كار كرد * بيابان همه پيش ديوار كرد

درى بر نهادند ز آهن بزرگ * رمه يك سر ايمن شد از بيم گرگ

همه روى كشور نگهبان نشاند * چو ايمن شد از دشت لشكر براند

[ سزا دادن كسرى الانان و بلوچيان و گيلانيان را ]

[ سزا دادن كسرى الانان و بلوچيان و گيلانيان را ]

ز دريا به راه الانان كشيد * يكى مرز ويران و بيكار ديد

بآزادگان گفت ننگست اين * كه ويران بود بوم ايران زمين

نشايد كه باشيم همداستان * كه دشمن زند زين نشان داستان

ز لشكر فرستاده‌اى برگزيد * سخن گوى و دانا چنان چون سزيد

به دو گفت شبگير ز ايدر بپوى * بدين مرزبانان لشكر بگوى

شنيدم ز گفتار كارآگهان * سخن هرچ رفت آشكار و نهان

كه گفتيد ما را ز كسرى چه باك * چه ايران بر ما چه يك مشت خاك

بيابان فراخست و كوهش بلند * سپاه از در تير و گرز و كمند

همه جنگ جويان بيگانه‌ايم * سپاه و سپهبد نه زين خانه‌ايم

كنون ما بنزد شما آمديم * سراپرده و گاه و خيمه زديم

در و غار جاى كمين شماست * بر و بوم و كوه و زمين شماست

فرستاده آمد بگفت اين سخن * كه سالار ايران چه افگند بن

سپاه الانى شدند انجمن * بزرگان فرزانه و راى زن

345 سپاهى كه رويشان تاختن پيشه بود * و ز آزاد مردى كم انديشه بود

از ايشان بدى شهر ايران ببيم * نماندى بكس جامه و زرّ و سيم

زن و مرد با كودك و چار پاى * بهامون رسيدى نماندى بجاى

فرستاده پيغام شاه جهان * بديشان بگفت آشكار و نهان

رخ نامداران از آن تيره گشت * دل از نام نوشين روان خيره گشت

بزرگان آن مرز و كنداوران * برفتند با باژ و ساو گران

همه جامه و برده و سيم و زر * گرانمايه اسبان بسيار مر

از ايشان هر آن كس كه پيران بدند * سخن گوى و دانش‌پذيران بدند

همه پيش نوشين روان آمدند * ز كار گذشته نوان آمدند

چو پيش سرا پردهء شهريار * رسيدند با هديه و با نثار

خروشان و غلتان به خاك اندرون * همه ديده پر خاك و دل پر ز خون

خرد چون بود با دلاور براز * بشرم و بپوزش نيايد نياز

بر ايشان ببخشود بيدار شاه * ببخشيد يك سر گذشته گناه

بفرمود تا هرچ ويران شدست * كنام پلنگان و شيران شدست

يكى شارستانى بر آرند زود * به دو اندرون جاى كشت و درود

يكى باره‌اى گردش اندر بلند * بدان تا ز دشمن نيابد گزند

بگفتند با نامور شهريار * كه ما بندگانيم با گوشوار