شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٤

[ برگشتن نوشين روان ، گرد پادشاهى خويش ]

چو بر خاستى نالهء كرّ ناى * مناديگرى پيش كردى بپاى

كه اى زيردستان شاه جهان * كه دارد گزندى ز ما در نهان

مخسبيد ناايمن از شهريار * مداريد ز انديشه دل نابكار

ازين گونه لشكر بگرگان كشيد * همى تاج و تخت بزرگان كشيد

چنان دان كه كمّى نباشد ز داد * هنر بايد از شاه و راى و نژاد

ز گرگان بسارىّ و آمل شدند * بهنگام آواز بلبل شدند

در و دشت يك سر همه بيشه بود * دل شاه ايران پر انديشه بود

ز هامون بكوهى بر آمد بلند * يكى تازيى بر نشسته سمند

سر كوه و آن بيشه‌ها بنگريد * گل و سنبل و آب و نخچير ديد

چنين گفت كاى روشن كردگار * جهاندار و پيروز و پروردگار

تويى آفرينندهء هور و ماه * گشاينده و هم نماينده راه

جهان آفريدى بدين خرمى * كه از آسمان نيست پيدا زمى

كسى كو جز از تو پرستد همى * روان را بدوزخ فرستد همى

ازيرا فريدون يزدان پرست * بدين بيشه بر ساخت جاى نشست

به دو گفت گوينده كاى دادگر * گر ايدر ز تركان نبودى گذر

ازين مايه ور جا بدين فرّهى * دل ما ز رامش نبودى تهى

نياريم گردن بر افراختن * ز بس كشتن و غارت و تاختن

نماند ز بسيار و اندك بجاى * ز پرنده و مردم و چارپاى

گزندى كه آيد بايران سپاه * ز كشور بكشور جزين نيست راه

بسى پيش ازين كوشش و رزم بود * گذر ترك را راه خوارزم بود

كنون چون ز دهقان و آزادگان * برين بوم و بر پارسا زادگان

نكاهد همى رنج كافزايشست * بما بر كنون جاى بخشايشست

نباشد بگيتى چنين جاى شهر * گر از داد تو ما بيابيم بهر

همان آفريدون يزدان پرست * ببد بر سوى ما نيازيد دست

اگر شاه بيند به راى بلند * بما بر كند راه دشمن ببند

سرشك از دو ديده بباريد شاه * چو بشنيد گفتار فرياد خواه

بدستور گفت آن زمان شهريار * كه پيش آمد اين كار دشوار خوار

نشايد كزين پس چميم و چريم * و گر تاج را خويشتن پروريم

جهاندار نپسندد از ما ستم * كه باشيم شادان و دهقان دژم

چنين كوه و اين دشتهاى فراخ * همه از در باغ و ميدان و كاخ

پر از گاو نخچير و آب روان * ز ديدن همى خيره گردد روان

نمانيم كين بوم ويران كنند * همى غارت از شهر ايران كنند

ز شاهىّ و ز روى فرزانگى * نشايد چنين هم ز مردانگى

نخوانند بر ما كسى آفرين * چو ويران بود بوم ايران زمين

بدستور فرمود كز هند و روم * كجا نام باشد بآباد بوم

ز هر كشورى مردم بيش بين * كه استاد بينى برين برگزين

يكى باره از آب بركش بلند * برش پهن و بالاى او ده كمند