شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٣

[ برگشتن نوشين روان ، گرد پادشاهى خويش ]

هر آن كس كه آيد بروز و بشب * ز گفتار بسته مداريد لب

اگر مىگساريم با انجمن * گر آهسته باشيم با راى زن

بچوگان و بر دشت نخچيرگاه * بر ما شما را گشادست راه

بخواب و ببيدارى و رنج و ناز * ازين بارگه كس مگرديد باز

مخسبيد يك تن ز من تافته * مگر آرزوها همه يافته

بدان گه شود شاد و روشن دلم * كه رنج ستم ديده‌گان بگسلم

مبادا كه از كارداران من * گر از لشكر و پيش كاران من

نخسبد كسى با دلى دردمند * كه از درد او بر من آيد گزند

سخنها اگر چه بود در نهان * بپرسد ز من كردگار جهان

ز باژ و خراج آن كجا مانده است * كه موبد بديوان ما رانده است

نخواهند نيز از شما زرّ و سيم * مخسبيد زين پس ز من دل ببيم

بر آمد ز ايوان يكى آفرين * بجوشيد تابنده روى زمين

كه نوشين روان باد با فرّهى * همه ساله با تخت شاهنشهى

مبادا ز تو تخت پردخت و گاه * مه اين نامور خسروانى كلاه

برفتند با شادى و خرّمى * چو باغ ارم گشت روى زمى

ز گيتى نديدى كسى را دژم * ز ابر اندر آمد بهنگام نم

جهان شد بكردار خرم بهشت * ز باران هوا بر زمين لاله كشت

در و دشت و پاليز شد چون چراغ * چو خورشيد شد باغ و چون ماه راغ

پس آگاهى آمد بروم و بهند * كه شد روى ايران چو رومى پرند

زمين را بكردار تابنده ماه * بداد و بلشكر بياراست شاه

كسى آن سپه را نداند شمار * بگيتى مگر نامور شهريار

همه با دل شاد و با ساز جنگ * همه گيتى افروز با نام و ننگ

دل شاه هر كشورى خيره گشت * ز نوشين روان رايشان تيره گشت

فرستاده آمد ز هند و ز چين * همه شاه را خواندند آفرين

نديدند با خويشتن تاو او * سبك شد بدل باژ با ساو او

همه كهترى را بياراستند * بسى بدره و بردها خواستند

بزرين عمود و بزرين كلاه * فرستادگان برگرفتند راه

بدرگاه شاه جهان آمدند * چه با ساو و باژ مهان آمدند

بهشتى بد آراسته بارگاه * ز بس برده و بدره و بار خواه

برين نيز بگذشت چندى سپهر * همى رفت با شاه ايران به مهر

[ برگشتن نوشين روان ، گرد پادشاهى خويش ]

[ برگشتن نوشين روان ، گرد پادشاهى خويش ]

خردمند كسرى چنان كرد راى * كزان مرز لختى بجنبد ز جاى

بگردد يكى گرد خرم جهان * گشاده كند رازهاى نهان

بزد كوس و ز جاى لشكر براند * همى ماه و خورشيد زو خيره ماند

ز بس پيكر و لشكر و سيم و زر * كمرهاى زرين و زرين سپر

تو گفتى بكان اندرون زر نماند * همان در خوشاب و گوهر نماند

تن آسان بسوى خراسان كشيد * سپه را بآيين ساسان كشيد

بهر بوم آباد كو بر گذشت * سراپرده و خيمه‌ها زد بدشت