شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٢

[ در داد و فرهنگ نوشين روان ]

بدين ارز تو نزد من بيش گشت * دلم سوى انديشه خويش گشت

كه ما در صف كار ننگ و نبرد * چگونه بر آريم ز آورد گرد

چنين داد پاسخ بپرمايه شاه * كه چون تو نبيند نگين و كلاه

چو دست و عنان تو اى شهريار * بايوان نديدست پيكر نگار

بكام تو گردد سپهر بلند * دلت شاد بادا تنت بىگزند

بموبد چنين گفت نوشين روان * كه با داد ما پير گردد جوان

بگيتى نبايد كه از شهريار * بماند جز از راستى يادگار

چرا بايد اين گنج و اين روز رنج * روان بستن اندر سراى سپنج

چو ايدر نخواهى همى آرميد * ببايد چريد و ببايد چميد

پر انديشه بودم ز كار جهان * سخن را همى داشتم در نهان

كه تا تاج شاهى مرا دشمنست * همه گرد بر گرد آهرمنست

بدل گفتم آرم ز هر سو سپاه * بخواهم ز هر كشورى رزمخواه

نگردد سپاه انجمن جز بگنج * ببى مردى آيد هم از گنج رنج

اگر بد بدرويش خواهد رسيد * ازين آرزو دل ببايد بريد

همى راندم با دل خويش راز * چو انديشه پيش خرد شد فراز

سوى پهلوانان و سوى ردان * هم از پند بيدار دل بخردان

نبشتم بهر كشورى نامه‌اى * بهر نامدارى و خودكامه‌اى

كه هر كس كه داريد هوش و خرد * همى كهترى را پسر پرورد

بميدان فرستيد با ساز جنگ * بجويند نزديك ما نام و ننگ

نبايد كه اندر فراز و نشيب * ندانند چنگ و عنان و ركيب

بگرز و بشمشير و تير و كمان * بدانند پيچيد با بد گمان

جوان بىهنر سخت ناخوش بود * اگر چند فرزند آرش بود

عرض شد ز در سوى هر كشورى * درم برد نزديك هر مهترى

چهل روز بودى درم را درنگ * برفتند از شهر با ساز جنگ

ز ديوان چو دينار برداشتند * بدان خرمى روز بگذاشتند

كنون لا جرم روى گيتى بمرد * بياراستم تا كى آيد نبرد

مرا ساز و لشكر ز شاهان پيش * فزونست و هم دولت و راى بيش

سخنها چو بشنيد موبد ز شاه * بسى آفرين خواند بر تاج و گاه

[ در داد و فرهنگ نوشين روان ]

[ در داد و فرهنگ نوشين روان ]

چو خورشيد بنمود تابنده چهر * در باغ بگشاد گردان سپهر

پديد آمد آن تودهء شنبليد * دو زلف شب تيره شد ناپديد

نشست از بر تخت نوشين روان * خجسته دلافروز شاه جوان

جهانى بدرگاه بنهاد روى * هر آن كس كه بد بر زمين راه جوى

خروشى بر آمد ز درگاه شاه * كه هر كس كه جويد سوى داد راه

بيايد بدرگاه نوشين روان * لب شاه خندان و دولت جوان

بآواز گفت آن زمان شهريار * كه جز پاك يزدان مجوييد يار

كه دارنده اويست و هم رهنماى * همو دست گيرد بهر دو سراى

مترسيد هرگز ز تخت و كلاه * گشادست بر هر كس اين بارگاه