شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤١

[ داستان بابك - موبد كسرى - و ديوان سپاه دادنش ]

ز ايوان باسب اندر آورد پاى * بفرمودشان بازگشتن ز جاى

برين نيز بگذشت گردان سپهر * چو خورشيد تابنده بنمود چهر

خروشى بر آمد ز درگاه شاه * كه اى گرزداران ايران سپاه

همه با سليح و كمان و كمند * بديوان بابك شويد ارجمند

برفتند با نيزه و خود و كبر * همى گرد لشكر بر آمد بابر

نگه كرد بابك بگرد سپاه * چو پيدا نبد فرّ و اورند شاه

چنين گفت كامروز با مهر و داد * همه باز گرديد پيروز و شاد

بروز سه ديگر بر آمد خروش * كه اى نامداران با فرّ و هوش

مبادا كه از لشكرى يك سوار * نه با ترگ و با جوشن كارزار

بيايد برين بارگه بگذرد * عرض گاه و ديوان او بنگرد

هر آن كس كه باشد بتاج ارجمند * بفرّ و بزرگى و تخت بلند

بداند كه بر عرض آزرم نيست * سخن با محابا و با شرم نيست

شهنشاه كسرى چو بگشاد گوش * ز ديوان بابك بر آمد خروش

بخنديد كسرى و مغفر بخواست * درفش بزرگى بر افراشت راست

بديوان بابك خراميد شاه * نهاده ز آهن بسر بر كلاه

فروهشت از ترگ رومى زره * زده بر زره بر فراوان گره

يكى گرزهء گاو پيكر بچنگ * زده بر كمرگاه تير خدنگ

ببازو كمان و بزين بر كمند * ميان را بزرّين كمر كرده بند

برانگيخت اسب و بيفشارد ران * به گردن بر آورد گرز گران

عنان را چپ و راست لختى بسود * سليح سوارى ببابك نمود

نگه كرد بابك پسند آمدش * شهنشاه را فرّمند آمدش

به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بفرهنگ توشه بدى

بياراستى روى كشور بداد * ازين گونه داد از تو داريم ياد

دليرى بد از بنده اين گفت و گوى * سزد گر نپيچى تو از داد روى

عنان را يكى باز پيچى براست * چنان كز هنرمندى تو سزاست

دگر باره كسرى برانگيخت اسب * چپ و راست برسان آذر گشسب

نگه كرد بابك از و خيره ماند * جهان آفرين را فراوان بخواند

سوارى هزار و گوى دو هزار * نبودى كسى را گذر بر چهار

درمّى فزون كرد روزىء شاه * بديوان خروش آمد از بارگاه

كه اسب سر جنگ جويان بيار * سوار جهان نامور شهريار

فراوان بخنديد نوشين روان * كه دولت جوان بود و خسرو جوان

چو برخاست بابك ز ديوان شاه * بيامد بر نامور پيشگاه

به دو گفت كاى شهريار بزرگ * گر امروز من بنده گشتم سترگ

همه در دلم راستى بود و داد * درشتى نگيرد ز من شاه ياد

درشتى نمايم چو باشم درست * انوشه كسى كو درشتى نجست

به دو گفت شاه اى هشيوار مرد * تو هرگز ز راه درستى مگرد

تن خويش را چون محابا كنى * دل راستى را همى بشكنى