شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٤٠

[ داستان بابك - موبد كسرى - و ديوان سپاه دادنش ]

كنم زنده بر دار جايى كه هست * اگر سرفرازست و گر زير دست

بزرگان كه شاهان پيشين بدند * ازين كار بر ديگر آيين بدند

بد و نيك با كارداران بدى * جهان پيش اسب سواران بدى

خرد را همه خيره بفريفتند * بافزونى گنج نشكيفتند

مرا گنج دادست و دهقان سپاه * نخواهم بدينار كردن نگاه

شما را جهان باز جستن بداد * نگه داشتن ارج مرد نژاد

گرامى تر از جان بدخواه من * كه جويد همى كشور و گاه من

سپهبد كه مردم فروشد بزر * نيابد بدين بارگه بر گذر

كسى را كند ارج اين بارگاه * كه با داد و مهرست و با رسم و راه

چو بيدار دل كارداران من * بديوان موبد شدند انجمن

پديد آيد از گفت يك تن دروغ * ازان پس نگيرد بر ما فروغ

ببيدادگر بر مرا مهر نيست * پلنگ و جفا پيشه مردم يكيست

هر آن كس كه او راه يزدان بجست * به آب خرد جان تيره بشست

بدين بارگاهش بلندى بود * بر موبدان ارجمندى بود

بنزديك يزدان ز تخمى كه كشت * بيابد بپاداش خرم بهشت

كه ما بىنيازيم ازين خواسته * كه گردد بنفرين روان كاسته

گر از پوست درويش باشد خورش * ز چرمش بود بىگمان پرورش

پلنگى به از شهريارى چنين * كه نه شرم دارد نه آيين نه دين

گشادست بر ما در راستى * چه كوبيم خيره در كاستى

نهانى به دو داد دادن به روى * بدان تا رسد نزد ما گفت و گوى

بنزديك يزدان بود ناپسند * نباشد بدين بارگه ارجمند

ز يزدان و ز ما بدان كس درود * كه از داد و مهرش بود تار و پود

اگر دادگر باشدى شهريار * بماند بگيتى بسى پايدار

كه جاويد هر كس كنند آفرين * بران شاه كآباد دارد زمين

[ داستان بابك - موبد كسرى - و ديوان سپاه دادنش ]

[ داستان بابك - موبد كسرى - و ديوان سپاه دادنش ]

ز شاهان كه با تخت و افسر بدند * بگنج و بلشكر توانگر بدند

نبد دادگرتر ز نوشين روان * كه بادا هميشه روانش جوان

نه زو پر هنرتر بفرزانگى * بتخت و بداد و بمردانگى

ورا موبدى بود بابك بنام * هشيوار و دانا دل و شادكام

به دو داد ديوان عرض و سپاه * بفرمود تا پيش درگاه شاه

بياراست جايى فراخ و بلند * سرش برتر از تيغ كوه پرند

بگسترد فرشى برو شاهوار * نشستند هر كس كه بود او به كار

ز ديوان بابك بر آمد خروش * نهادند يك سر بر آواز گوش

كه اى نامداران جنگ آزماى * سراسر باسب اندر آريد پاى

خراميد يك يك بدرگاه شاه * بسر بر نهاده ز آهن كلاه

زره دار با گرزهء گاوسار * كسى كو درم خواهد از شهريار

بيامد بايوان بابك سپاه * هوا شد ز گرد سواران سياه

چو بابك سپه را همه بنگريد * درفش و سر تاج كسرى نديد