شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣٧

[ بخشيدن كسرى ، پادشاهى را به چهار بهر و چاره كردن خراج را ]

هر آن كس كه هست اندرين انجمن * شنيد اين بر آورده آواز من

بدانيد و سرتاسر آگاه بيد * همه ساله با بخت همراه بيد

كه ما تاج دارى بسر برده‌ايم * بداد و خرد راى پرورده‌ايم

و ليكن ز دستور بايد شنيد * بد و نيك بىاو نيايد پديد

هر آن كس كه آيد بدين بارگاه * ببايست كارى نيابند راه

نباشم ز دستور همداستان * كه بر من بپوشد چنين داستان

بدرگاه بر كارداران من * ز لشكر نبرده سواران من

چو روزى بديشان نداريم تنگ * نگه كرد بايد بنام و بننگ

همه مردمى بايد و راستى * نبايد به كار اندرون كاستى

هر آن كس كه باشد از ايرانيان * ببندد بدين بارگه بر ميان

بيابد ز ما گنج و گفتار نرم * چو باشد پرستنده با راى و شرم

چو بيداد جويد يكى زيردست * نباشد خردمند و خسرو پرست

مكافات يابد بدان بد كه كرد * نبايد غم ناجوانمرد خورد

شما دل بفرمان يزدان پاك * بداريد و ز ما مداريد باك

كه اويست بر پادشا پادشا * جهاندار و پيروز و فرمانروا

فروزندهء تاج و خورشيد و ماه * نماينده ما را سوى داد راه

جهاندار بر داوران داورست * ز انديشهء هر كسى برترست

مكان و زمان آفريد و سپهر * بياراست جان و دل ما به مهر

شما را دل از مهر ما بر فروخت * دل و چشم دشمن بما بر بدوخت

شما راى و فرمان يزدان كنيد * به چيزى كه پيمان دهد آن كنيد

نگهدار تاجست و تخت بلند * ترا بر پرستش بود يارمند

همه تندرستى بفرمان اوست * همه نيكويى زير پيمان اوست

ز خاشاك تا هفت چرخ بلند * همان آتش و آب و خاك نژند

بهستى يزدان گوايى دهند * روان ترا آشنايى دهند

[ ستايش همه زير فرمان اوست * پرستش همه زير پيمان اوست ]

چو نوشين روان اين سخن بر گرفت * جهانى ازو مانده اندر شگفت

همه يك سر از جاى برخاستند * برو آفرين نو آراستند

[ بخشيدن كسرى ، پادشاهى را به چهار بهر و چاره كردن خراج را ]

[ بخشيدن كسرى ، پادشاهى را به چهار بهر و چاره كردن خراج را ]

شهنشاه دانندگان را بخواند * سخنهاى گيتى سراسر براند

جهان را ببخشيد بر چار بهر * وزو نامزد كرد آباد شهر

نخستين خراسان ازو ياد كرد * دل نامداران به دو شاد كرد

دگر بهره زان بد قم و اصفهان * نهاد بزرگان و جاى مهان

وزين بهره بود آذرابادگان * كه بخشش نهادند آزادگان

و ز ارمينيه تا در اردبيل * بپيمود بينا دل و بوم گيل

سوم پارس و اهواز و مرز خزر * ز خاور ورا بود تا باختر

چهارم عراق آمد و بوم روم * چنين پادشاهى و آباد بوم

وزين مرزها هرك درويش بود * نيازش برنج تن خويش بود

ببخشيد آگنده گنجى برين * جهانى برو خواندند آفرين