شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣٥

[ از پيرى ناليدن سراينده ]

همى بود با شرم چندى قباد * ز نفرين مزدك همى كرد ياد

بدرويش بخشيد بسيار چيز * بر آتشكده خلعت افگند نيز

ز كسرى چنان شاد شد شهريار * كه شاخش همى گوهر آورد بار

ازان پس همه راى با او زدى * سخن هرچ گفتى ازو بشندى

[ جانشين كردن كواذ كسرى را و بزرگان ، نام نوشين روان دادن او را ]

[ جانشين كردن كواذ كسرى را و بزرگان ، نام نوشين روان دادن او را ]

ز شاهيش چون سال شد بر چهل * غم روز مرگ اندر آمد بدل

يكى نامه بنوشت پس بر حرير * بر آن خطّ شايسته خود بد دبير

نخست آفرين كرد بر دادگر * كه دارد ازو دين و هم زو هنر

بباشد همه بىگمان هرچ گفت * چه بر آشكار و چه اندر نهفت

سر پادشاهيش را كس نديد * نشد خوار هر كس كه او را گزيد

هر آن كس كه بينيد خطّ قباد * بجز پند كسرى مگيريد ياد

بكسرى سپردم سزاوار تخت * پس از مرگ ما او بود نيك بخت

كه يزدان ازين پور خشنود باد * دل بد سگالش پر از دود باد

ز گفتار او هيچ مپراگنيد * به دو شاد باشيد و گنج آگنيد

بران نامه بر مهر زرين نهاد * بر موبد رام برزين نهاد

بهشتاد شد ساليان قباد * نبد روز پيرى هم از مرگ شاد

بمرد و جهان مُردرى ماند از اوى * شد از چهر و بيناييش رنگ و بوى

تنش را بديبا بياراستند * گل و مشك و كافور و مى خواستند

يكى دخمه كردند شاهنشهى * يكى تاج شاهى و تخت مهى

نهادند بر تخت زر شاه را * ببستند تا جاودان راه را

چو موبد بپردخت از سوگ شاه * نهاد آن كيى نامه بر پيشگاه

بران انجمن نامه برخواندند * وليعهد را شاد بنشاندند

چو كسرى نشست از بر گاه نو * همى خواندندى و را شاه نو

بشاهى برو آفرين خواندند * بسر برش گوهر برافشاندند

ورا نام كردند نوشين روان * كه مهتر جوان بود و دولت جوان

بسر شد كنون داستان قباد * ز كسرى كنم زين سپس نام ياد

همش داد بود و همش راى و نام * بداد و دهش يافته نام و كام

[ از پيرى ناليدن سراينده ]

[ از پيرى ناليدن سراينده ]

الا اى دلاراى سرو بلند * چه بودت كه گشتى چنين مستمند

بدان شادمانى و آن فرّ و زيب * چرا شد دل روشنت پر نهيب

چنين گفت پرسنده را سروبن * كه شادان بدم تا نبودم كهن

چنين سست گشتم ز نيروى شست * بپرهيز و با او مساو ايچ دست

دم اژدها دارد و چنگ شير * بخايد كسى را كه آرد به زير

هم آواز رعد ست و هم زور كرگ * بيك دست رنج و بيك دست مرگ

ز سرو دلاراى چنبر كند * سمن برگ را رنگ عنبر كند

گل ارغوان را كند زعفران * پس زعفران رنجهاى گران

شود بسته بىبند پاى نوند * و زو خوار گردد تن ارجمند

مرا در خوشاب سستى گرفت * همان سرو آزاد پستى گرفت