شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣٤

[ آويختن خسرو ، مزدك را و كشتن او ]

به من ده ورا و آنك در دين اوست * مبادا يكى را بتن مغز و پوست

گوا كرد زرمهر و خرداد را * فرايين و بندوى و بهزاد را

و ز آن جايگه شد بايوان خويش * نگه داشت آن راست پيمان خويش

بشبگير چون شيد بنمود تاج * زمين شد بكردار درياى عاج

همى راند فرزند شاه جهان * سخن گوى با موبدان و ردان

بآيين بايوان شاه آمدند * سخن گوى و جوينده راه آمدند

دلاراى مزدك سوى كىقباد * بيامد سخن را در اندر گشاد

چنين گفت كسرى بپيش گروه * بمزدك كه اى مرد دانش پژوه

يكى دين نو ساختى پر زيان * نهادى زن و خواسته در ميان

چه داند پسر كش كه باشد پدر * پدر همچنين چون شناسد پسر

چو مردم سراسر بود در جهان * نباشند پيدا كهان و مهان

كه باشد كه جويد در كهترى * چگونه توان يافتن مهترى

كسى كو مُرَد جاى و چيزش كراست * كه شد كار جو بنده با شاه راست

جهان زين سخن پاك ويران شود * نبايد كه اين بد بايران شود

همه كدخدايند و مزدور كيست * همه گنج دارند و گنجور كيست

ز دين آوران اين سخن كس نگفت * تو ديوانگى داشتى در نهفت

همه مردمان را بدوزخ برى * همى كار بد را ببد نشمرى

چو بشنيد گفتار موبد قباد * بر آشفت و اندر سخن داد داد

گرانمايه كسرى ورا يار گشت * دل مرد بىدين پر آزار گشت

پر آواز گشت انجمن سربسر * كه مزدك مبادا بر تاجور

همى دارد او دين يزدان تباه * مباد اندرين نامور بارگاه

ازان دين جهاندار بيزار شد * ز كرده سرش پر ز تيمار شد

بكسرى سپردش همانگاه شاه * ابا هرك او داشت آيين و راه

[ به دو گفت هر كو برين دين اوست * مبادا يكى را بتن مغز و پوست ]

بدان راه بد نامور صدهزار * به فرزند گفت آن زمان شهريار

كه با اين سران هرچ خواهى بكن * ازين پس ز مزدك مگردان سخن

بدرگاه كسرى يكى باغ بود * كه ديوار او برتر از راغ بود

همى گرد بر گرد او كنده كرد * مرين مردمان را پراگنده كرد

بكشتندشان هم بسان درخت * ز بر پاى و زيرش سر آگنده سخت

بمزدك چنين گفت كسرى كه رو * بدرگاه باغ گرانمايه شو

درختان ببين آنك هر كس نديد * نه از كاردانان پيشين شنيد

بشد مزدك از باغ و بگشاد در * كه بيند مگر بر چمن بارور

همانگه كه ديد از تنش رفت هوش * بر آمد بناكام زو يك خروش

يكى دار فرمود كسرى بلند * فروهشت از دار پيچان كمند

نگون بخت را زنده بر دار كرد * سر مرد بىدين نگون سار كرد

ازان پس بكشتش بباران تير * تو گر باهشى راه مزدك مگير

بزرگان شدند ايمن از خواسته * زن و زاده و باغ آراسته