شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣٢

[ آويختن خسرو ، مزدك را و كشتن او ]

چو بشنيد مزدك زمين بوس داد * خرامان بيامد ز پيش قباد

بدرگاه او شد بانبوه گفت * كه جايى كه گندم بود در نهفت

دهيد آن بتاراج در كوى و شهر * بدان تا يكايك بيابيد بهر

دويدند هر كس كه بد گرسنه * بتاراج گندم شدند از بنه

چه انبار شهرى چه آن قباد * ز يك دانه گندم نبودند شاد

چو ديدند رفتند كار آگهان * بنزديك بيدار شاه جهان

كه تاراج كردند انبار شاه * بمزدك همى باز گردد گناه

قباد آن سخن گوى را پيش خواند * ز تاراج انبار چندى براند

چنين داد پاسخ كانوشه بدى * خرد را بگفتار توشه بدى

سخن هرچ بشنيدم از شهريار * بگفتم ببازاريان خوار خوار

بشاه جهان گفتم از مار و زهر * ازان كس كه ترياك دارد به شهر

بدين بنده پاسخ چنين داد شاه * كه ترياك دارست مرد گناه

اگر خون اين مرد ترياك دار * بريزد كسى نيست با او شمار

چو شد گرسنه نان بود پاى زهر * بسيرى نخواهد ز ترياك بهر

اگر دادگر باشى اى شهريار * بانبار گندم نيايد به كار

شكم گرسنه چند مردم بمرد * كه انبار را سود جانش نبرد

ز گفتار او تنگ دل شد قباد * بشد تيز مغزش ز گفتار داد

و زان پس بپرسيد و پاسخ شنيد * دل و جان او پر ز گفتار ديد

ز چيزى كه گفتند پيغمبران * همان دادگر موبدان و ردان

بگفتار مزدك همه كژّ گشت * سخنهاش ز اندازه اندر گذشت

برو انجمن شد فراوان سپاه * بسى كس ببى راهى آمد ز راه

همى گفت هر كو توانگر بود * تهى دست با او برابر بود

نبايد كه باشد كسى بر فزود * توانگر بود تار و درويش پود

جهان راست بايد كه باشد به چيز * فزونى توانگر چرا جست نيز

زن و خانه و چيز بخشيد نيست * تهى دست كس با توانگر يكيست

من اين را كنم راست با دين پاك * شود ويژه پيدا بلند از مغاك

هران كس كه او جز برين دين بود * ز يزدان و ز منش نفرين بود

ببد هرك درويش با او يكى * اگر مرد بودند اگر كودكى

ازين بستدى چيز و دادى بدان * فرو مانده بد زان سخن بخردان

چو بشنيد در دين او شد قباد * ز گيتى بگفتار او بود شاد

ورا شاه بنشاند بر دست راست * ندانست لشكر كه موبد كجاست

بر او شد آن كس كه درويش بود * و گر نانش از كوشش خويش بود

بگرد جهان تازه شد دين او * نيارست جستن كسى كين او

توانگر همى سر ز تنگى نگاشت * سپردى بدرويش چيزى كه داشت

[ آويختن خسرو ، مزدك را و كشتن او ]

[ آويختن خسرو ، مزدك را و كشتن او ]

چنان بد كه يك روز مزدك پگاه * ز خانه بيامد بنزديك شاه

چنين گفت كز دين پرستان ما * همان پاك دل زيردستان ما

فراوان ز گيتى سران بر درند * فرود آورى گر ز در بگذرند