شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣١

[ پذيرفتن قباد آيين مزدك را ]

يكى منديا و دگر فارقين * بيامختشان زند و بنهاد دين

نهاد اندر آن مرز آتشكده * بزرگى بنوروز و جشن سده

مداين پى افگند جاى كيان * پراگند بسيار سود و زيان

از اهواز تا پارس يك شارستان * بكرد و برآورد بيمارستان

اران خواند آن شارستان را قباد * كه تازى كنون نام حلوان نهاد

گشادند هر جاى رودى ز آب * زمين شد پر از جاى آرام و خواب

داستان مزدك با قباد

داستان مزدك با قباد

[ پذيرفتن قباد آيين مزدك را ]

[ پذيرفتن قباد آيين مزدك را ]

بيامد يكى مرد مزدك بنام * سخنگوى با دانش و راى و كام

گرانمايه مردى و دانش فروش * قباد دلاور به دو داد گوش

بنزد جهاندار دستور گشت * نگهبان آن گنج و گنجور گشت

ز خشكى خورش تنگ شد در جهان * ميان كهان و ميان مهان

ز روى هوا ابر شد ناپديد * بايران كسى برف و باران نديد

مهان جهان بر در كىقباد * همى هر كسى آب و نان كرد ياد

بديشان چنين گفت مزدك كه شاه * نمايد شما را بامّيد راه

دوان اندر آمد بر شهريار * چنين گفت كاى نامور شهريار

بگيتى سخن پرسم از تو يكى * گر ايدونك پاسخ دهى اندكى

قباد سراينده گفتش بگوى * به من تازه كن در سخن آبروى

به دو گفت آن كس كه مارش گزيد * همى از تنش جان بخواهد پريد

يكى ديگرى را بود پاى زهر * گزيده نيابد ز ترياك بهر

سزاى چنين مرد گويى كه چيست * كه ترياك دارد درم سنگ بيست

چنين داد پاسخ ورا شهريار * كه خونيست اين مرد ترياك دار

به خون گزيده ببايدش كشت * بدرگاه چون دشمن آمد بمشت

چو بشنيد برخاست از پيش شاه * بيامد بنزديك فرياد خواه

بديشان چنين گفت كز شهريار * سخن كردم از هر درى خواستار

بباشيد تا بامداد پگاه * نمايم شما را سوى داد راه

برفتند و شبگير باز آمدند * شخوده رخ و پر گداز آمدند

چو مزدك ز در آن گره را بديد * ز درگه سوى شاه ايران دويد

چنين گفت كاى شاه پيروز بخت * سخنگوى و بيدار و زيباى تخت

سخن گفتم و پاسخش داده‌ايم * بپاسخ در بسته بگشادييم

گر ايدونك دستور باشد كنون * بگويد سخن پيش تو رهنمون

به دو گفت برگوى و لب را مبند * كه گفتار باشد مرا سودمند

چنين گفت كاى نامور شهريار * كسى را كه بندى ببند استوار

خورش باز گيرند زو تا بمرد * ببيچارگى جان و تن را سپرد

مكافات آن كس كه نان داشت او * مرين بسته را خوار بگذاشت او

چه باشد بگويد مرا پادشا * كه اين مرد دانا به دو پارسا

چنين داد پاسخ كه ميكن بنش * كه خونيست ناكرده بر گردنش