شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٣٠

[ بازگشتن كواذ از هيتال و زادن نوشين روان و بر تخت نشستن كواذ ]

كه گر بازيابى تو گنج و كلاه * چغانى بباشد ترا نيكخواه

مرا باشد اين مرز و فرمان ترا * ز كرده نباشد پشيمان ترا

زبردست را گفت خندان قباد * كزين بوم هرگز نگيريم ياد

چو خواهى فرستمت بىمر سپاه * چغانى كه باشد كه يازد بگاه

چو كردند عهد آن دو گردن فراز * در گنج زرّ و درم كرد باز

بشاه جهاندار دادش رمه * سليح سواران و لشكر همه

بپذرفت شمشير زن سى هزار * همه نامداران گرد و سوار

ز هيتاليان سوى اهواز شد * سراسر جهان زو پر آواز شد

[ بازگشتن كواذ از هيتال و زادن نوشين روان و بر تخت نشستن كواذ ]

[ بازگشتن كواذ از هيتال و زادن نوشين روان و بر تخت نشستن كواذ ]

چو نزديكى خان دهقان رسيد * بسى مردم از خانه بيرون دويد

يكى مژده بردند نزد قباد * كه اين پور بر شاه فرخنده باد

پسر زاد جفت تو در شب يكى * كه از ماه پيدا نبود اندكى

چو بشنيد در خانه شد شادكام * همانگاه كسراش كردند نام

ز دهقان بپرسيد زان پس قباد * كه اى نيكبخت از كه دارى نژاد

به دو گفت كز آفريدون گرد * كه از تخم ضحاك شاهى ببرد

پدرم اين چنين گفت و من اين چنين * كه بر آفريدون كنيم آفرين

ز گفتار او شادتر شد قباد * ز روزى كه تاج كيى بر نهاد

عمارى بسيجيد و آمد به راه * نشسته به دو اندرون جفت شاه

بياورد لشكر سوى طيسفون * دل از درد ايرانيان پر ز خون

بايران همه سالخورده ردان * نشستند با نامور بخردان

كه اين كار گردد بما بر دراز * ميان دو شهزاد گردن فراز

ز روم و ز چين لشكر آيد كنون * بريزند زين مرز بسيار خون

ببايد خراميد سوى قباد * مگر كان سخنها نگيرد به ياد

بياريم جاماسب ده ساله را * كه با در همتا كند ژاله را

مگرمان ز تاراج و خون ريختن * بيك سو گراييم ز آويختن

برفتند يك سر سوى كىقباد * بگفتند كاى شاه خسرو نژاد

گر از تو دل مردمان خسته شد * به شوخى دل و ديدها شسته شد

كنون كامرانى بدان كت هواست * كه شاه جهان بر جهان پادشاست

پياده همه پيش او در دوان * برفتند پر خاك تيره روان

گناه بزرگان ببخشيد شاه * ز خون ريختن كرد پوزش به راه

ببخشيد جاماسب را همچنين * بزرگان برو خواندند آفرين

بيامد بتخت كيى بر نشست * ورا گشت جاماسب مهتر پرست

برين گونه تا گشت كسرى بزرگ * يكى كودكى شد دلير و سترگ

بفرهنگيان داد فرزند را * چنان بار شاخ برومند را

همه كار ايران و توران بساخت * بگردون كلاه مهى بر فراخت

و زان پس بياورد لشكر بروم * شد آن بارهء او چو يك مهره موم

همه بوم و بر آتش اندر زدند * همه روميان دست بر سر زدند

همى كرد زان بوم و بر خارستان * ازو خواست زنهار دو شارستان