شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٨

[ بند كردن ايرانيان ، كواذ را و بر تخت نشاندن جاماسب برادرش را ]

ز يزدان و ز لشكرم نيست شرم * كه من چند پالوده‌ام خون گرم

بدانگه كجا شاه در بند بود * بيزدان مرا سخت سوگند بود

كه دستم نبيند مگر دست تيغ * بجنگ آفتاب اندر آرم بميغ

مگر سر دهم گر سر خوشنواز * به مردى ز تخت اندر آرم بگاز

كنونم كه فرمود بندم سزاست * سخنهاى ناسودمندم سزاست

ز فرمان او هيچ گونه مگرد * چو پيرايه دان بند بر پاى مرد

چو بنشست شاپور پايش ببست * بزد ناى رويين و خود بر نشست

بياوردش از پارس پيش قباد * قباد از گذشته نكرد ايچ ياد

بفرمود كو را بزندان برند * بنزديك ناهوشمندان برند

بشيراز فرمود تا هرچ بود * ز مردان و گنج و ز كِشت و درود

بياورد يك سر سوى طيسفون * سپردش بگنجور او رهنمون

چو يك هفته بگذشت هر گونه راى * همى راند با موبد از سو فزاى

چنين گفت پس شاه را رهنمون * كه يارند با او همه طيسفون

همه لشكر و زير دستان ما * ز دهقان و ز در پرستان ما

گر او اندر ايران بماند درست * ز شاهى ببايد ترا دست شست

بدانديش شاه جهان كشته به * سر بخت بدخواه برگشته به

چو بشنيد مهتر ز موبد سخن * بنو تاخت و بيزار شد از كهن

بفرمود پس تاش بىجان كنند * بر و بر دل و ديده پيچان كنند

بكردند پس پهلوان را تباه * شد آن گرد فرزانه و نيك خواه

[ بند كردن ايرانيان ، كواذ را و بر تخت نشاندن جاماسب برادرش را ]

[ بند كردن ايرانيان ، كواذ را و بر تخت نشاندن جاماسب برادرش را ]

چو آگاهى آمد بايرانيان * كه آن پيل تن را سر آمد زمان

خروشى بر آمد ز ايران به درد * زن و مرد و كودك همى مويه كرد

بر آشفت ايران و برخاست گرد * همى هر كسى كرد ساز نبرد

همى گفت هر كس كه تخت قباد * اگر سو فزا شد بايران مباد

سپاهى و شهرى همه شد يكى * نبردند نام قباد اندكى

برفتند يك سر بايوان شاه * ز بدگوى پر درد و فرياد خواه

كسى را كه بر شاه بدگوى بود * بدانديش او و بلاجوى بود

بكشتند و بردند ز ايوان كشان * ز جاماسب جستند چندى نشان

كه كهتر برادر بد و سرفراز * قبادش همى پروريدى بناز

ورا برگزيدند و بنشاندند * بشاهى برو آفرين خواندند

بآهن ببستند پاى قباد * ز فرّ و نژادش نكردند ياد

چنينست رسم سراى كهن * سرش هيچ پيدا نبينى ز بن

يكى پور بد سو فزا را گزين * خردمند و پاكيزه و بآفرين

جوانى بىآزار و زر مهر نام * كه از مهر او بد پدر شادكام

سپردند بسته به دو شاه را * بدان گونه بد راى بدخواه را

كه آن مهربان كينهء سوفزاى * بخواهد به درد از جهان كدخداى

بىآزار زر مهر يزدان پرست * نسودى ببد با جهاندار دست

پرستش همى كرد پيش قباد * و زان بد نكرد ايچ بر شاه ياد