شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٧

[ بدگمان كردن ايرانيان ، كواذ را از سوفراى و كشتن او سوفراى را ]

بيامد بشاپور رازى سپرد * سوار سرافراز را پيش برد

برو خواند آن نامه كىقباد * بخنديد شاپور مهرك نژاد

كه جز سو فزا دشمن اندر جهان * ورا نيست در آشكار و نهان

ز هر جاى فرمانبران را بخواند * سوى طيسفون تيز لشكر براند

چو آورد لشكر بنزديك شاه * هم اندر زمان بر گشادند راه

چو ديدش جهاندار بنواختش * بر تخت پيروزه بنشاختش

به دو گفت زين تاج بىبهره‌ام * ببىبهره‌ئى در جهان شهره‌ام

همه سو فزا راست بهر از مهى * همى نام بينم ز شاهنشهى

ازين داد و بيداد در گردنم * بفرجام روزى بپيچد تنم

بايران برادر بدى كدخداى * بهستى ز بيدادگر سو فزاى

به دو گفت شاپور كاى شهريار * دلت را بدين كار رنجه مدار

يكى نامه بايد نوشتن درشت * ترا نام و فرّ و نژادست و پشت

بگويى كه از تخت شاهنشهى * مرا بهره رنجست و گنج تهى

تويى باژ خواه و منم با گناه * نخواهم كه خوانى مرا نيز شاه

فرستادم اينك يكى پهلوان * ز كردار تو چند باشم نوان

چو نامه بدين گونه باشد بدوى * چو من دشمن و لشكرى جنگجوى

نمانم كه بر هم زند نيز چشم * نگويم سخن پيش او جز بخشم

نويسندهء نامه را خواندند * بنزديك شاپور بنشاندند

بگفت آن سخنها كه با شاه گفت * شد آن كلك بيجاده با قار جفت

چو بر نامه بر مهر بنهاد شاه * بياورد شاپور لشكر به راه

گزين كرد پس هرك بد نامدار * پراگنده از لشكر شهريار

خود و نامداران پر خاشجوى * سوى شهر شيراز بنهاد روى

چو آگاه شد زان سخن سوفزاى * همانگه بياورد لشكر ز جاى

پذيره شدش با سپاهى گران * گزيده سواران و جوشنوران

رسيدند پس يك بديگر فراز * فرود آمدند آن دو گردن فراز

چو بنشست شاپور با سو فزاى * فراوان زدند از بد و نيك راى

به دو داد پس نامهء شهريار * سخن رفت هر گونه دشوار و خوار

چو بر خواند آن نامه را پهلوان * بپژمرد و شد كند و تيره روان

چو آن نامه برخواند شاپور گفت * كه اكنون سخن را نبايد نهفت

ترا بند فرمود شاه جهان * فراوان بناليد پيش مهان

بر ان سان كه بر خوانده‌اى نامه را * تو دانى شهنشاه خود كامه را

چنين داد پاسخ به دو پهلوان * كه داند مرا شهريار جهان

بدان رنج و سختى كه بردم ز شاه * برفتم ز زاولستان با سپاه

به مردى رهانيدم او را ز بند * نماندم كه آيد برويش گزند

مرا داستان بود نزديك شاه * همان نزد گردان ايران سپاه

گر ايدونك بندست پاداش من * ترا چنگ دادن بپرخاش من

نخواهم زمان از تو پايم ببند * بدارد مرا بند او سودمند