شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٦

[ بدگمان كردن ايرانيان ، كواذ را از سوفراى و كشتن او سوفراى را ]

گر آزاد دارى تنت را ز رنج * تن مرد بىرنج بهتر ز گنج

هران كس كه بخشش كند با كسى * بميرد تنش نام ماند بسى

همه سربسر دست نيكى بريد * جهان جهان را ببد مسپريد

همه مهتران آفرين خواندند * زبرجد بتاجش برافشاندند

جوان بود سالش سه پنج و يكى * ز شاهى و را بهره بود اندكى

همى راند كار جهان سوفزاى * قباد اندر ايران نبد كدخداى

همه كار او پهلوان راندى * كسى را بر شاه ننشاندى

نه موبد بد او را نه فرمان رواى * جهان بد بدستورى سوفزاى

[ بدگمان كردن ايرانيان ، كواذ را از سوفراى و كشتن او سوفراى را ]

[ بدگمان كردن ايرانيان ، كواذ را از سوفراى و كشتن او سوفراى را ]

چنين بود تا بيست و سه ساله گشت * بجام اندرون باده چون لاله گشت

بيامد بر تاجور سوفزاى * بدستورى بازگشتن بجاى

سپهبد خود و لشكرش ساز كرد * بزد كوس و آهنگ شيراز كرد

همى رفت شادان سوى شهر خويش * ز هر كام برداشته بهر خويش

همه پارس او را شده چون رهى * همى بود با تاج شاهنشهى

بدان بد كه من شاه بنشاندم * بشاهى برو آفرين خواندم

گر از من كسى زشت گويد بدوى * ورا سرد گويد براند ز روى

همى باژ جستى ز هر كشورى * ز هر نامدارى و هر مهترى

چو آگاهى آمد بسوى قباد * ز شيراز و ز كار بيداد و داد

همى گفت هر كس كه جز نام شاه * ندارد ز ايران ز گنج و سپاه

نه فرمانش باشد به چيزى نه راى * جهان شد همه بندهء سوفزاى

هر آن كس كه بد راز دار قباد * بروبر سخنها همى كرد ياد

كه از پادشاهى بنامى بسند * چرا كردى اى شهريار بلند

ز گنج تو آگنده‌تر گنج او * ببايد گسست از جهان رنج او

همه پارس چون بنده او شدند * بزرگان پرستندهء او شدند

ز گفتار بد شد دل كىقباد * ز رنجش بدل بر نكرد ايچ ياد

همى گفت گر من فرستم سپاه * سر او بگردد شود رزمخواه

چو من دشمنى كرده باشم بگنج * ازو ديد بايد بسى درد و رنج

كند هر كسى ياد كردار اوى * نهانى ندانند بازار اوى

ندارم ز ايران يكى رزمخواه * كز ايدر شود پيش او با سپاه

به دو گفت فرزانه منديش زين * كه او شهريارى شود بآفرين

ترا بندگانند و سالار هست * كه سايند بر چرخ گردنده دست

چو شاپور رازى بيايد ز جاى * به درد دل بدكنش سوفزاى

شنيد اين سخن شاه و نيرو گرفت * هنرها بشست از دل آهو گرفت

همانگه جهان ديده‌اى كىقباد * بفرمود تا برنشيند چو باد

بنزديك شاپور رازى شود * بر آواز نخچير و بازى شود

هم اندر زمان بر نشاند ورا * ز رى سوى درگاه خواند ورا

دو اسبه فرستاده آمد برى * چو باد خزانى بهنگام دى

چو ديدش بپرسيد سالار بار * وزو بستد آن نامهء شهريار