شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٥

[ بر تخت نشستن كواذ و اندرز كردن با بزرگان ]

ز راه اندر ايوان شاه آمدند * گشاده دل و نيك خواه آمدند

بفرمود تا خوان بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

همى بود جشنى نه بر آرزوى * ز تيمار پيروز آزاده خوى

همه چامه گر سوفزا را ستود * ببربط همى رزم تركان سرود

مهان را همه چشم بر سوفزاى * از و گشته شاد و به دو داده راى

همه شهر ايران به دو گشت باز * كسى را كه بد كينهء خوشنواز

بدان پهلوان دل همى شاد كرد * روان را ز انديشه آزاد كرد

ببد سوفزاى از جهان بىهمال * همى رفت زين گونه تا چار سال

نبودى جز آن چيز كو خواستى * جهان را به راى خود آراستى

چو فرمان او گشت در شهر فاش * به خوبى بپرداخت گاه از بلاش

به دو گفت شاهى نرانى همى * بدان را ز نيكان ندانى همى

همى پادشاهى ببازى كنى * ز پرّى و ز بىنيازى كنى

قباد از تو در كار داناترست * بدين پادشاهى تواناترست

بايوان خويش اندر آمد بلاش * نيارست گفتن كه ايدر مباش

همى گفت بىرنج تخت اين بود * كه بىكوشش و درد و نفرين بود

پادشاهى قباد چهل سال بود

پادشاهى قباد چهل سال بود

[ بر تخت نشستن كواذ و اندرز كردن با بزرگان ]

[ بر تخت نشستن كواذ و اندرز كردن با بزرگان ]

چو بر تخت بنشست فرخ قباد * كلاه بزرگى بسر بر نهاد

سوى طيسفون شد ز شهر صطخر * كه آزادگان را به دو بود فخر

چو بر تخت پيروز بنشست گفت * كه از من مداريد چيزى نهفت

شما را سوى من گشادست راه * بروز سپيد و شبان سياه

بزرگ آن كسى كو بگفتار راست * زبان را بياراست و كژّى نخواست

چو بخشايش آرد بخشم اندرون * سر راستان خواندش رهنمون

نهد تخت خشنودى اندر جهان * بيابد بداد آفرين مهان

دل خويش را دور دارد ز كين * مهان و كهانش كنند آفرين

هرانگه كه شد پادشا كژّ گوى * ز كژّى شود شاه پيكار جوى

سخن را ببايد شنيد از نخست * چو دانا شود پاسخ آيد درست

چو داننده مردم بود آزور * همى دانش او نيايد ببر

هر آنگه كه دانا بود پر شتاب * چه دانش مر او را چه در سر شراب

چنان هم كه بايد دل لشكرى * همه در نكوهش كند كهترى

توانگر كجا سخت باشد به چيز * فرومايه‌تر شد ز درويش نيز

چو درويش نادان كند مهترى * بديوانگى ماند اين داورى

چو عيب تن خويش داند كسى * ز عيب كسان بر نخواند بسى

ستون خرد بردبارى بود * چو تندى كند تن بخوارى بود

چو خرسند گشتى بداد خداى * توانگر شدى يكدل و پاك راى