شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٤

[ بازگشتن قباد به ايران زمين ]

اگر نيستى در ميانه قباد * ز موبد نكردى دل و مغز ياد

گر او را ز تركان بد آيد به روى * نماند بايران جز از گفت و گوى

يكى ننگ باشد كه تا رستخيز * بماند ميان دليران ستيز

فرستاده را نغز پاسخ دهيم * درين آشتى راى فرخ نهيم

مگر باز بينيم روى قباد * كه بىاو سر پادشاهى مباد

همان موبد پاك دل اردشير * كسى را كه بينيد برنا و پير

فرستاده را خواند پس پهلوان * سخن گفت با او بشيرين زبان

چنين گفت كاين ايزدى بود و بس * جهان بد سگالد نگويد بكس

بزرگان ايران كه هستند اسير * قبادست با نامدار اردشير

دگر هر كه داريد بر ناى بند * فرستيد سوى منش ارجمند

دگر خواسته هرچ داريد نيز * ز دينار و ز تاج و هر گونه چيز

يكايك فرستيد نزديك من * بپيش بزرگان اين انجمن

بتاراج و كشتن نيازيم دست * كه ما بىنيازيم و يزدان پرست

ز جيحون بروز دهم بگذريم * و زان پس پيى خاك را نسپريم

همه هرچ گفتم ترا گوش دار * چو رفتى يكايك بروبر شمار

فرستاده هم در زمان گشت باز * بيامد گرازان بر خوشنواز

بگفت آنچ بشنيد و زو گشت شاد * همانگاه برداشت بند قباد

همان خواسته سر بسر گرد كرد * كجا يافت از خاك و دشت نبرد

همان تخت با تاج پيروز شاه * چو چيز پراگندهء آن سپاه

فرستاد يك سر سوى سوفزاى * بدست يكى مرد پاكيزه راى

[ بازگشتن قباد به ايران زمين ]

[ بازگشتن قباد به ايران زمين ]

چو لشكر بديدند روى قباد * ز ديدار او انجمن گشت شاد

بزرگان همه خيمه بگذاشتند * همه دست بر آسمان داشتند

كه پور شهنشاه را بىگزند * بديدند با هرك بد ارجمند

همانگه فروهشت پرده سراى * سپهبد باسب اندر آورد پاى

ز جيحون گذر كرد پيروز و شاد * ابا نامور موبد و كىقباد

چو آگاهى آمد بايران زمين * ازان نيك پى مهتر بآفرين

همان جنگ و پيكار با خوشنواز * ز راى چنان مرد نيرنگ ساز

همان موبد موبدان اردشير * اسيران كه بودند برنا و پير

كه از جنگ برگشت پيروز و شاد * گشاده شد از بند پاى قباد

بياورد و اكنون ز جيحون گذشت * ز ايران سپاهست بر كوه و دشت

خروشى ز ايران بر آمد كه گوش * تو گفتى همى كر شود زان خروش

بزرگان فرزانه برخاستند * پذيره شدن را بياراستند

بلاش آن زمان تخت زرين نهاد * كه تا برنشيند برو كىقباد

چو آمد به شهر اندرون سوفزاى * بزرگان برفتند يك سر ز جاى

پذيره شدن را بياراست شاه * همى رفت با آنك بودش سپاه

بلاش آن زمان ديد روى قباد * رها گشته از بند پيروز و شاد

مر او را سبك شاه در بر گرفت * ز هيتال و چين دست بر سر گرفت