شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٣

[ رزم سوفراى با خوشنواز ]

بسى كرد زان نامداران اسير * بسى كشته شد هم بپيكان و تير

همى تاخت تا پيش لشكر رسيد * بره بر بسى كشته و خسته ديد

ز بالا نگه كرد پس خوشنواز * سپه را بهامون نشيب و فراز

همه دشت پر كشته و خواسته * شده دشت چون چرخ آراسته

سليح و كمرها و اسب و رهى * ستام و سنان و كلاه مهى

همى برد هر كس بر سوفزاى * تلى گشته چون كوه البرز جاى

ببخشيد يك سر همه بر سپاه * نكرد اندر آن چيز تركان نگاه

بلشكر چنين گفت كامروز كار * بكام دل ما بد از روزگار

چو خورشيد بنمايد از چرخ دست * برين دشت خيره نبايد نشست

بكين شهنشاه ايران شويم * برين دز بكردار شيران شويم

همه لشكرش دست بربر زدند * همى هر كسى راى ديگر زدند

برين همنشان تا ز خم ّ سپهر * پديد آمد آن زيور تاج مهر

تبيره بر آمد ز پرده سراى * نشست از بر باره بر سوفزاى

فرستاده‌اى آمد از خوشنواز * بنزديك سالار گردن فراز

كه از جنگ و پيكار و خون ريختن * نباشد جز از رنج و آويختن

دو مرد خردمند نيكو گمان * بدوزخ فرستيم هر دو روان

اگر باز جويى ز راه ردى * بدانى كه آن كار بد ايزدى

نه بر باد شد كشته پيروز شاه * كز اختر سر آمد به دو سال و ماه

گنهكار شد زانك بشكست عهد * گزين كرد حنظل بينداخت شهد

كنون بودنى بود و بر ما گذشت * خنك آنك گرد گذشته نگشت

اسيران و ز خواسته هرچ بود * ز سيم و زر و گوهر نابسود

ز اسب و سليح و ز تاج و ز تخت * كه آن روز بگذاشت پيروز بخت

فرستم همه نزد سالار شاه * سرا پرده و گنج و پيل و سپاه

چو پيروز گر سوى ايران شوى * بنزديك شاه دليران شوى

نباشد مرا سوى ايران بسيچ * تو از عهد بهرام گردن مپيچ

شهنشاه گيتى ببخشيد راست * مرا ترك و چين است و ايران تراست

چو بشنيد پيغام او سوفزاى * بياورد لشكر بپرده سراى

فرستاده را گفت پيش سپاه * بگوى آنچ بشنيدى از رزمخواه

بيامد فرستادهء خوشنواز * بگفت آنچ بود آشكارا و راز

چنين گفت لشكر كه فرمان تراست * بدين آشتى راى و پيمان تراست

بايران نداند كسى از تو به * بما بر تويى شاه و سالار و مه

چنين گفت با سركشان سوفزاى * كه امروز ما را جزين نيست راى

كزيشان ازين پس نجوييم جنگ * بايران بريم اين سپه بىدرنگ

كه در دست ايشان بود كىقباد * چو فرزند پيروز خسرو نژاد

همان موبد موبدان اردشير * ز لشكر بزرگان برنا و پير

اگر جنگ سازيم با خوشنواز * شود كار بىسود بر ما دراز

كشد آنك دارد ز ايران اسير * قباد جهانجوى چون اردشير