شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٢

[ رزم سوفراى با خوشنواز ]

نويسندهء نامه را داد و گفت * كه پنهان بگوى آنچ نرمست و زفت

بمهتر چنين گفت مرد دبير * كه اين نامه پر گرز و تيغست و تير

شكسته شد آن مرد جنگ آزماى * ازان پر سخن نامه سوفزاى

هم اندر زمان زود پاسخ نبشت * سخن هرچ بود اندرو خوب و زشت

نخستين چنين گفت كز كردگار * بترسيم و ز گردش روزگار

كه هر كس كه بودست يزدان پرست * نياورد در عهد شاهان شكست

فرستادمش نامهء پندمند * دگر عهد آن شهريار بلند

برو خوار بود آنچ گفتم سخن * هم انديشهء روزگار كهن

چو او كينه ور گشت و من چاره جوى * سپه را چو روى اندر آمد به روى

بپيروز بر اختر آشفته شد * نه بر كام من شاه تو كشته شد

چو بشكست پيمان شاهان داد * نبود از جوانيش يك روز شاد

نيامد پسند جهان آفرين * تو گويى كه بگرفت پايش زمين

هر آن كس كه عهد نيا بشكند * سر راستى را بپاى افگند

چو پيروز باشد بدشت نبرد * شكسته بكنده درون پر ز گرد

گر آيى تو ايدر هم آراستست * نه جنگ و نه جنگ آوران كاستست

فرستاده با نامه تازان ز جاى * بيك هفته آمد سوى سوفزاى

چو بر خواند آن نامه را پهلوان * بدشنام بگشاد گويا زبان

ز ميدان خروشيدن گاو دم * شنيدند و آواى رويينه خم

بكشميهن آورد چندان سپاه * كه بر چرخ خورشيد گم كرد راه

برين همنشان روز بگذاشتند * همى راه را خانه پنداشتند

[ رزم سوفراى با خوشنواز ]

[ رزم سوفراى با خوشنواز ]

چو آگاهى آمد سوى خوشنواز * بدشت آمد و جنگ را كرد ساز

بپيكند شد رزمگاهى گزيد * كه چرخ روان روى هامون نديد

وزين روى پر كينه دل سوفزاى * بكردار باد اندر آمد ز جاى

چو شب تيره شد پهلوان سپاه * بپيلان آسوده بر بست راه

طلايه همى گشت بر هر دو سوى * جهان شد پر آواز پر خاشجوى

غو پاسبانان و بانگ جرس * همى آمد از دور بر پيش و پس

چنين تا پديد آمد از ميغ شيد * در و دشت شد چون بلور سپيد

دو لشكر همى جنگ را ساختند * درفش بزرگى بر افراختند

از آواز گردان پر خاشخر * بدرّيد مر اژدها را جگر

هوا دام كركس شد از پرّ تير * زمين شد ز خون سران آبگير

ز هر سو ز مردان تلى كشته بود * كرا از جهان روز برگشته بود

بجنبيد بر قلبگه سو فزاى * يكايك سپاه اندر آمد ز جاى

و زان روى با تيغ كين خوشنواز * بپيچيد و آمد بتنگى فراز

يكى تيغ زد بر سرش سوفزاى * سپاه اندر آمد بتندى ز جاى

بجست از كف تيغ زن خوشنواز * بشيب اندر انداخت اسب از فراز

بديد آنك شد روزگارش درشت * عنان را بپيچيد و بنمود پشت

چو باد دمان از پسش سوفزاى * همى تاخت با نيزهء سرگراى