شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢١

[ نامه نوشتن سوفراى به خوشنواز ]

چو آگاهى آمد سوى سوفزاى * ز پيروز بىرأى و بىرهنماى

ز مژگان سرشكش برخ بر چكيد * همه جامهء پهلوى بر دريد

ز سر برگرفتند گردان كلاه * بماتم نشستند با سوگ شاه

همى گفت بر كينهء شهريار * بلاش جوان چون بود خواستار

بدانست كان كار بىسود شد * سر تاج شاهى پر از دود شد

سپاه پراگنده را گرد كرد * بزد كوس و ز دشت برخاست گرد

فراز آمدش تيغ زن صد هزار * همه جنگجوى از در كارزار

درم داد و آن لشكر آباد كرد * دل مردم كينه‌ور شاد كرد

فرستاده‌اى خواند شيرين زبان * خردمند و بيدار و روشن روان

يكى نامه بنوشت پر داغ و درد * دو ديده پر از آب و رخسار زرد

بنامه درون پندها ياد داد * ز جمشيد و كىخسرو كىقباد

و زان پس فرستاد نزد بلاش * كه شاها تو از مرگ غمگين مباش

كه اين مرگ هر كس بخواهد چشيد * شكيبايى و نام بايد گزيد

ز باد آمده باز گردد بدم * يكى داد خواندش و ديگر ستم

كنون من بدستورى شهريار * بسيجم برين گونه بر كارزار

كزين كينه و خون پيروز شاه * بنالد ز چرخ روان هور و ماه

فرستاده زين روى برداشت پاى * و زان سوى گريان بشد باز جاى

بياراست لشكر چو پرّ تذرو * بيامد ز زاولستان سوى مرو

يكى مرد بگزيد بيدار دل * كه آهسته دارد بگفتار دل

نويسندهء نامه را گفت خيز * كه آمد سر خامه را رستخيز

يكى نامه بنويس زى خوشنواز * كه اى بىخرد روبه ديو ساز

گنهكار كردى بيزدان تنت * شود مويه گر بر تو پيراهنت

بشاه آنك تو كردى اى بىوفا * ببينى كنون زور تيغ جفا

بكشتى شهنشاه را بىگناه * نبيره جهاندار بهرام شاه

يكى كين نو ساختى در جهان * كه آن كينه هرگز نگردد نهان

چرا پيش او چون يكى چابلوس * نرفتى چو برخاست آواى كوس

نياى تو زين خاندان زنده بود * پدر پيش بهرام پاينده بود

من اينك بمرو آمدم كينه خواه * نماند بهيتاليان تاج و گاه

اسيران و آن خواسته هرچ هست * كه از رزمگه آمدستت بدست

همه باز خواهم بشمشير كين * بمرو آورم خاك توران زمين

نمانم جهان را به فرزند تو * نه بر دوده و خويش و پيوند تو

بفرمان يزدان ببرّم سرت * ز خون همچو دريا كنم كشورت

نه كين باشد اين چند گويم دراز * كه از كين پيروز با خوشنواز

شود زير خاك پى من تباه * بيزدان روانش بود دادخواه

فرستاده با نامهء سوفزاى * بيامد چو شيرِ دلاور ز جاى

چو آشفته آمد بر خوشنواز * بشد پيش تخت و ببردش نماز

به دو داد پس نامهء سوفزاى * همى بود يك چند پيشش بپاى