شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢٠

[ نامه نوشتن سوفراى به خوشنواز ]

چو بگذشت بركنده بر خوشنواز * سپاهش شد از خواسته بىنياز

بآهن ببستند پاى قباد * ز تخت و نژادش نكردند ياد

چو آگاهى آمد بايران سپاه * ازان كنده و رزم پيروز شاه

خروشى بر آمد ز كشور به درد * ازان شهرياران آزاد مرد

چو اندر جهان اين سخن گشت فاش * فرود آمد از تخت زرين بلاش

همه گوشت بازو بدندان بكند * همى ريخت بر تخت خاك نژند

سپاهى و شهرى ز ايران به درد * زن و مرد و كودك همى مويه كرد

همه كنده موى و همه خسته روى * همه شاه جوى و همه راه جوى

كه تا چون گريزند ز ايران زمين * گر آيند لشكر ازان دشت كين

پادشاهى بلاِش پيروز پنج سال و يك ماه و شش روز بود

پادشاهى بلاِش پيروز پنج سال و يك ماه و شش روز بود

[ اندرز كردن بلاش ايرانيان را ]

[ اندرز كردن بلاش ايرانيان را ]

چو بنشست با سوگ ماهى بلاش * سرش پر ز گرد و رخش پر خراش

سپاه آمد و موبد موبدان * هر آن كس كه بود از رد و بخردان

فراوان بگفتند با او ز پند * سخنها كه بودى ورا سودمند

بران تخت شاهيش بنشاندند * بسى زرّ و گوهر بر افشاندند

چو بنشست بر گاه گفت اى ردان * بجوييد راى و دل بخردان

شما را بزرگيست نزديك من * چو روشن شود راى تاريك من

بگيتى هر آنكس كه نيكى كند * بكوشد كه تا راى ما نشكند

هر آن كس كجا باشد او بد سگال * كه خواهد همى كار خود را همال

نخستين بپندش توانگر كنم * چو نپذيرد از خونش افسر كنم

هر آنگه كه زين لشكر دين پرست * بنالد بر ما يكى زيردست

دل مرد بيدادگر بشكنم * همه بيخ و شاخش ز بن بر كنم

مباشيد گستاخ با پادشا * بويژه كسى كو بود پارسا

كه او گاه زهرست و گه پاى زهر * مجوييد از زهر ترياك بهر

ز گيتى تو خوشنودى شاه جوى * مشو پيش تختش مگر تازه روى

چو خشم آورد شاه پوزش گزين * همى خوان ببيداد و داد آفرين

هر آنگه كه گويى كه دانا شدم * بهر دانشى بر توانا شدم

چنان دان كه نادان ترى آن زمان * مشو بر تن خويش بر بدگمان

و گر كار بنديد پند مرا * سخن گفتن سودمند مرا

ز شاهان داننده يابيد گنج * كسى را ز دانش نديدم برنج

برو مهتران آفرين خواندند * ز دانايى او فرو ماندند

برفتند خشنود ز ايوان اوى * بيزدان سپرده تن و جان اوى

[ نامه نوشتن سوفراى به خوشنواز ]

[ نامه نوشتن سوفراى به خوشنواز ]

بد آنگه كه پيروز شد سوى جنگ * يكى پهلوان جست با راى و سنگ

كه باشد نگهبان تخت و كلاه * بلاش جوان را بود نيكخواه

بدان كار شايسته بد سوفزاى * يكى نامور بود پاكيزه راى

جهان ديده از شهر شيراز بود * سپهبد دل و گردن افراز بود

هم او مرزبان بد بزابلستان * ببست و بغزنين و كابلستان