شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٢

[ پادشاهى او هفت سال بود بر تخت نشستن نوذر ]

كنون از خداوند خورشيد و ماه * ثنا بر روان منوچهر شاه

[ ابر سام يل باد چندان درود * كه آيد همى ز ابر باران فرود ]

[ مران پهلوان جهان ديده را * سر افراز گرد پسنديده را ]

[ هميشه دل و هوشش آباد باد * روانش ز هر درد آزاد باد ]

[ شناسد مگر پهلوان جهان * سخنها هم از آشكار و نهان ]

كه تا شاه مژگان بهم بر نهاد * ز سام نريمان بسى كرد ياد

هميدون مرا پشت گرمى بدوست * كه هم پهلوانست و هم شاه دوست

نگهبان كشور بهنگام شاه * ازويست رخشنده فرخ كلاه

كنون پادشاهى پر آشوب گشت * سخنها از اندازه اندر گذشت

اگر بر نگيرد وى آن گرز كين * ازين تخت پردخته ماند زمين

چو نامه بر سام نيرم رسيد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

بشبگير هنگام بانگ خروس * بر آمد خروشيدن بوق و كوس

يكى لشكرى راند از گرگسار * كه درياى سبز اندرو گشت خوار

چو نزديك ايران رسيد آن سپاه * پذيره شدندش بزرگان به راه

پياده همه پيش سام دلير * برفتند و گفتند هر گونه دير

ز بيدادى نوذر تاجور * كه بر خيره گم كرد راه پدر

جهان گشت ويران ز كردار اوى * غنوده شد آن بخت بيدار اوى

بگردد همى از ره بخردى * ازو دور شد فرهء ايزدى

چه باشد اگر سام يل پهلوان * نشيند برين تخت روشن روان

جهان گردد آباد با داد او * برويست ايران و بنياد او

كه ما بنده باشيم و فرمان كنيم * روانها بمهرش گروگان كنيم

بديشان چنين گفت سام سوار * كه اين كى پسندد ز من كردگار

كه چون نوذرى از نژاد كيان * بتخت كيى بر كمر بر ميان

بشاهى مرا تاج بايد بسود * محالست و اين كس نيارد شنود

خود اين گفت يا رد كس اندر جهان * چنين زهره دارد كس اندر نهان

اگر دخترى از منوچهر شاه * بران تخت زرين شدى با كلاه

نبودى جز از خاك بالين من * به دو شاد بودى جهان بين من

[ دلش گر ز راه پدر گشت باز * برين بر نيامد زمانى دراز ]

هنوز آهنى نيست زنگار خورد * كه رخشنده دشوار شايدش كرد

[ من آن ايزدى فرّه باز آورم * جهان را بمهرش نياز آورم ]

[ شما بر گذشته پشيمان شويد * بنوّى ز سر باز پيمان شويد ]

گر آمرزش كردگار سپهر * نيابيد و از نوذر شاه مهر

بدين گيتى اندر بود خشم شاه * ببرگشتن آتش بود جايگاه

بزرگان ز كرده پشيمان شدند * يكايك ز سر باز پيمان شدند

چو آمد بدرگاه سام سوار * پذيره شدش نوذر شهريار

بفرّخ پى نامور پهلوان * جهان سربسر شد بنوّى جوان

بپوزش مهان پيش نوذر شدند * بجان و بدل ويژه كهتر شدند