شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٩

[ افتادن پيروز به چاه و كشته شدن ]

فرستاده را گفت چندين سخن * نگويد جهان ديده مرد كهن

كه از چاچ يك پى نهد نزد رود * بنوك سنانش فرستم درود

فرستاده آمد بر خوشنواز * فراوان سخن گفت با او براز

كه نزديك پيروز ترس خداى * نديدم نبودش كسى رهنماى

همه ديدمش جنگ جويد همى * بفرمان يزدان نگويد همى

چو بشنيد زو اين سخن خوشنواز * بيزدان پناهيد و بردش نماز

چنين گفت كاى داور داد و پاك * تويى آفرينندهء هور و خاك

تو دانى كه پيروز بيدادگر * ز بهرام بيشى ندارد هنر

پى او ز روى زمين بر گسل * مه نيرو مه آهنگ جانش مه دل

سخنهاى بيداد گويد همى * بزرگى بشمشير جويد همى

بگرد سپه بر يكى كنده كرد * سرش را بپوشيد و آگنده كرد

كمندى فزون بود بالاى اوى * همان سى ارش كرده پهناى اوى

چو اين كرده شد نام يزدان بخواند * ز پيش سمرقند لشكر براند

و زان روى سرگشته پيروز شاه * همى راند چون باد لشكر به راه

[ افتادن پيروز به چاه و كشته شدن ]

[ افتادن پيروز به چاه و كشته شدن ]

وزين روى پر بيم دل خوشنواز * چنين تا بر كنده آمد فراز

بر آمد ز هر دو سپه بوق و كوس * هوا شد ز گرد سپاه آبنوس

چنان تيرباران بد از هر دو روى * كه چون آب خون اندر آمد بجوى

چو نزديكى كنده شد خوشنواز * همى گفت با داور پاك راز

و زان روى چون باد پيروز شاه * همى تاخت با خوار مايه سپاه

چو آمد به نزديكى خوشنواز * سپهدار تركان ازو گشت باز

عنان را بپيچيد و بنمود پشت * پس او سپاه اندر آمد درشت

برانگيخت پس باره پيروز شاه * همى راند با گرز و رومى كلاه

بكنده در افتاد با چند مرد * بزرگان و شيران روز نبرد

چو نرسى برادرش و فرخ قباد * بزرگان و شاهان فرخ نژاد

برين سان نگون شد سر هفت شاه * همه نامداران زرين كلاه

و زان جايگه شاد دل خوشنواز * به نزديكى كنده آمد فراز

بر آورد زان كنده هر كس كه زيست * همان خاك بر بخت ايشان گريست

بزرگان و پيكار جويان هران * كسى را كه در كنده آمد زمان

شكسته سر و پشت پيروز شاه * شه نامداران با تاج و گاه

ز شاهان نبد زنده جز كىقباد * شد آن لشكر و پادشاهى بباد

همى راند با كام دل خوشنواز * سرافراز با لشكر رزمساز

بتاراج داده سپاه و بنه * نه كس ميسره ديد و نه ميمنه

ز ايرانيان چند بردند اسير * چه افگنده بر خاك و خسته بتير

نبايد كه باشد جهانجوى زفت * دل زفت با خاك تيره ست جفت

چنين آمد اين چرخ ناپايدار * چه با زير دست و چه با شهريار

بپيچاند آن را كه خود پرورد * اگر تو شوى پاسبان خرد

نماند برين خاك جاويد كس * ترا توشه از راستى باد و بس