شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٨

[ نامهء خوشنواز با پيروز ]

نمانم بجايى پى خوشنواز * بهيتال و ترك از نشيب و فراز

[ نامهء خوشنواز با پيروز ]

[ نامهء خوشنواز با پيروز ]

چو بشنيد فرزند خاقان كه شاه * ز جيحون گذر كرد خود با سپاه

همى بشكند عهد بهرام گور * بدان تازه شد كشتن و جنگ و شور

دبير جهان ديده را خوشنواز * بفرمود تا شد بر او فراز

يكى نامه بنوشت با آفرين * ز دادار بر شهريار زمين

چنين گفت كز عهد شاهان داد * بگردى نخوانمت خسرو نژاد

نه اين بود عهد نياكان تو * گزيده جهاندار و پاكان تو

چو پيمان آزادگان ببايد بشكنى * نشان بزرگى به خاك افگنى

مرا با تو پيمان ببايد شكست * بناچار بردن بشمشير دست

بنامه ز هر كارش آگاه كرد * بسى هديه با نامه همراه كرد

سوارى سراينده و سرفراز * همى رفت با نامهء خوشنواز

چو آن نامه بر خواند پيروز شاه * بر آشفت زان نامور پيشگاه

فرستاده را گفت برخيز و رو * بنزديك آن مرد ديوانه شو

بگويش كه تا پيش رود برك * شما را فرستاد بهرام چك

كنون تا لب رود جيحون تر است * بلندى و پستى و هامون تر است

من اينك بيارم سپاهى گران * سرافراز گردان جنگ آوران

نمانم مگر سايهء خوشنواز * كه باشد به روى زمين بر دراز

فرستاده آمد بكردار گرد * شنيده سخنها همه ياد كرد

همى گفت يك چند با خوشنواز * ازان شاه گردنكش و دير ساز

چو گفتار بشنيد و نامه بخواند * سپاه پراگنده را بر نشاند

بياورد لشكر بدشت نبرد * همان عهد را بر سر نيزه كرد

كه بستد نيايش ز بهرامشاه * كه جيحون ميانجيست ما را به راه

يكى مرد بينا دل و چرب‌گوى * ز لشكر گزين كرد با آبروى

به دو گفت نزديك پيروز رو * بچربى سخن گوى و پاسخ شنو

بگويش كه عهد نياى ترا * بلند اختر و رهنماى ترا

همى بر سر نيزه پيش سپاه * بيارم چو خورشيد تابان به راه

بدان تا هر آن كس كه دارد خرد * بمنشور آن دادگر بنگرد

مرا آفرين بر تو نفرين بود * همان نام تو شاه بىدين بود

نه يزدان پسندد نه يزدان پرست * نه اندر جهان مردم زيردست

كه بيداد جويد كسى در جهان * بپيچد سر از عهد شاهنشهان

بداد و به مردى چو بهرام شاه * كسى نيز ننهاد بر سر كلاه

برين بر جهاندار يزدان گواست * كه او را گوا خواستن ناسزاست

كه بيداد جويى همى جنگ من * چنين با سپه كردن آهنگ من

نباشى تو زين جنگ پيروز گر * نيابى مگر ز اختر نيك بر

ازين پس نخواهم فرستاد كس * بدين جنگ يزدان مرا يار بس

فرستاده با نامه آمد چو گرد * سخنها بپيروز بر ياد كرد

چو بر خواند آن نامهء خوشنواز * پر از خشم شد شاه گردنفراز