شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٧

[ جنگ پيروز با تورانيان ]

هر آن كس كه دارد نهانى غله * و گر گاو و گر گوسفند و گله

بنرخى فروشد كه او را هواست * كه از خوردنى جانور بىنواست

بهر كاردارى و خودكامه‌اى * فرستاد تازان يكى نامه‌اى

كه انبارها برگشايند باز * بگيتى بر آن كس كه هستش نياز

كسى گر بميرد بنايافت نان * ز برنا و از پير مرد و زنان

بريزم ز تن خون انبار دار * كجا كار يزدان گرفتست خوار

بفرمود تا خانه بگذاشتند * بدشت آمد و دست برداشتند

همى به آسمان اندر آمد خروش * ز بس مويه و درد و زارى و جوش

ز كوه و بيابان و ز دشت و غار * ز يزدان همى خواستى زينهار

برين گونه تا هفت سال از جهان * نديدند سبزى كهان و مهان

بهشتم بيامد مه فوردين * بر آمد يكى ابر با آفرين

همى در باريد بر خاك خشك * همى آمد از بوستان بوى مشك

شده ژاله بر گل چو مل در قدح * همى تافت از ابر قوس قزح

زمانه برست از بد بد گمان * بهر جاى بر زه نهاده كمان

[ جنگ پيروز با تورانيان ]

[ جنگ پيروز با تورانيان ]

چو پيروز ازان روز تنگى برست * بر آرام بر تخت شاهى نشست

يكى شارستان كرد پيروز كام * بفرمود كو را نهادند نام

جهاندار گوينده گفت اين ريست * كه آرام شاهان فرخ پيست

دگر كرد بادان پيروز نام * خنيده بهر جايش آرام و كام

كه اكنونش خوانى همى اردبيل * كه قيصر به دو دارد از داد ميل

چو اين بومها يك سر آباد كرد * دل مردم پر خرد شاد كرد

درم داد با لشكر نامدار * سوى جنگ جستن بر آراست كار

بدان جنگ هرمز بدى پيش رو * همى رفت با كارسازان نو

قباد از پس پشت پيروز شاه * همى راند چون باد لشكر به راه

كه پيروز را پاك فرزند بود * خردمند شاخى برومند بود

بلاش از بر تخت بنشست شاد * كه كهتر پسر بود با مهر و داد

يكى پارسى بود بس نامدار * ورا سوفزا خواندى شهريار

بفرمود پيروز كايدر بباش * چو دستور شايسته نزد بلاش

سپه را سوى جنگ تركان كشيد * همى تاج و تخت كيى را سزيد

همى راند با لشكر و گنج و ساز * كه پيكار جويند با خوشنواز

نشانى كه بهرام يل كرده بود * ز پستى بلندى برآورده بود

نبشته يكى عهد شاهنشهان * كه از ترك و ايرانيان در جهان

كسى زين نشان هيچ بر نگذرد * كزان رود برتر زمين نشمرد

چو پيروز شيراوژن آنجا رسيد * نشان كردن شاه ايران بديد

چنين گفت يك سر بگردنكشان * كه از پيش تركان برين همنشان

مناره بر آرم بشمشير و گنج * ز هيتال تا كس نباشد برنج

چو باشد مناره به پيش برك * بزرگان بپيش من آرند چك

بگويم كه آن كرد بهرام گور * به مردى و دانايى و فرّ و زور