شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٥

[ بر تخت نشستن هرمز و ستدن تاج او را برادرش - پيروز ]

همى نو كنم بخشش و داد اوى * مبادا كه گيرد ببد ياد اوى

ورا دخمه‌يى ساختند شاهوار * ابا مرگ او خلق شد سوكوار

كنون پر سخن مغزم انديشه كرد * بگويم جهان جستن يزدگرد

[ پادشاهى يزدگرد ]

[ پادشاهى يزدگرد ]

پادشاهى يزدگرد هجده سال بود

پادشاهى يزدگرد هجده سال بود

چو شد پادشا بر جهان يزدگرد * سپاه پراگنده را كرد گرد

نشستند با موبدان و ردان * بزرگان و سالاروش بخردان

جهانجوى بر تخت زرين نشست * در رنج و دست بدى را ببست

نخستين چنين گفت كآن كز گناه * بر آسود شد ايمن از كينه خواه

هر آن كس كه دل تيره دارد ز رشك * مر آن درد را دور باشد پزشك

كه رشك آورد آز و گرم و گداز * دژ آگاه ديوى بود دير ساز

هر آن چيز كآنت نيايد پسند * دل دوست و دشمن بر آن بر مبند

مدارا خرد را برابر بود * خرد بر سر دانش افسر بود

بجاى كسى گر تو نيكى كنى * مزن بر سرش تا دلش نشكنى

چو نيكى كنش باشى و بردبار * نباشى به چشم خردمند خوار

اگر بخت پيروز يارى دهد * مرا بر جهان كامگارى دهد

يكى دفترى سازم از راستى * كه بندد در كژّى و كاستى

همى داشت يك چند گيتى بداد * زمانه به دو شاد و او نيز شاد

بهر سو فرستاد بىمر سپاه * همى داشت گيتى ز دشمن نگاه

ده و هشت بگذشت سال از برش * بپاييز چون تيره گشت افسرش

بزرگان و دانندگان را بخواند * بر تخت زرين به زانو نشاند

چنين گفت كين چرخ ناپايدار * نه پرورده داند نه پروردگار

بتاج گرانمايگان ننگرد * شكارى كه يابد همى بشكرد

كنون روز من بر سر آيد همى * بنيرو شكست اندر آيد همى

سپردم بهرمز كلاه و نگين * همه لشكر و گنج ايران زمين

همه گوش داريد و فرمان كنيد * ز پيمان او رامش جان كنيد

اگر چند پيروز با فرّ و يال * ز هرمز فزونست چندى بسال

ز هرمز همى بينم آهستگى * خردمندى و داد و شايستگى

بگفت اين و يك هفته زان پس بزيست * برفت و برو تخت چندى گريست

اگر صد بمانى و گر بيست و پنج * ببايدت رفتن ز جاى سپنج

هران چيز كآيد همى در شمار * سزد گر نخوانى ورا پايدار

پادشاهى هرمز [ پسر يزدگرد ] يك سال [ و يك ماه ] بود

پادشاهى هرمز [ پسر يزدگرد ] يك سال [ و يك ماه ] بود

[ بر تخت نشستن هرمز و ستدن تاج او را برادرش - پيروز ]

[ بر تخت نشستن هرمز و ستدن تاج او را برادرش - پيروز ]

چو هرمز بر آمد بتخت پدر * بسر بر نهاد آن كيى تاج زر

چو پيروز را ويژه گفتى ز خشم * همى آب رشك اندر آمد به چشم

سوى شاه هيتال شد ناگهان * ابا لشكر و گنج و چندى مهان