شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٤

[ سپرى شدن روزگار بهرام گور ]

تهى دست بىرود و گل مى خورد * توانگر همانا ندارد خرد

بخنديد زان نامه بيدار شاه * هيونى بر افگند پويان به راه

بنزديك شنگل فرستاد كس * چنين گفت كاى شاه فرياد رس

ازان لوريان برگزين ده هزار * نر و ماده بر زخم بربط سوار

بايران فرستش كه رامشگرى * كند پيش هر كهترى بهترى

چو بر خواند آن نامه شنگل تمام * گزين كرد زان لوريان ِ بنام

بايران فرستاد نزديك شاه * چنان كان بود در خور نيك خواه

چو لورى بيامد بدرگاه شاه * بفرمود تا بر گشادند راه

بهر يك يكى گاو داد و خرى * ز لورى همى ساخت برزيگرى

همان نيز خروار گندم هزار * بديشان سپرد آنك بد پايدار

بدان تا بورزد بگاو و بخر * ز گندم كند تخم و آرَد ببر

كند پيش درويش رامشگرى * چو آزادگان را كند كهترى

بشد لورى و گاو و گندم بخورد * بيامد سر سال رخساره زرد

به دو گفت شاه اين نه كار تو بود * پراگندن تخم و كشت و درود

خرى ماند اكنون بنه بر نهيد * بسازيد رود و بريشم دهيد

كنون لورى از پاك گفتار اوى * همى گردد اندر جهان چاره جوى

سگ و كبك بفزود بر گفت شاه * شب و روز پويان بدزدى به راه

[ سپرى شدن روزگار بهرام گور ]

[ سپرى شدن روزگار بهرام گور ]

برين سان همى خورد شست و سه سال * كس اندر زمانه نبودش همال

سر سال در پيش او شد دبير * خردمند موبد كه بودش وزير

كه شد گنج شاه بزرگان تهى * كنون آمدم تا چه فرمان دهى

هر انكس كه دارد روانش خرد * بمال كسان از بنه ننگرد

چنين پاسخ آورد كاين خود مساز * كه هستيم زين ساختن بىنياز

جهان را بدان باز هل كافريد * سر گردش آفرينش بديد

همى بگذرد چرخ و يزدان بجاى * بنيكى ترا و مرا رهنماى

بخفت آن شب و بامداد پگاه * بيامد بدرگاه بىمر سپاه

گروهى كه بايست كردند گرد * بر شاه شد پور او يزدگرد

بپيش بزرگان به دو داد تاج * همان طوق با افسر و تخت عاج

پرستيدن ايزد آمدش راى * بينداخت تاج و بپردخت جاى

گرفتش ز كردار گيتى شتاب * چو شب تيره شد كرد آهنگ خواب

چو بنمود دست آفتاب از نشيب * دل موبد شاه شد پر نهيب

كه شاه جهان بر نخيزد همى * مگر از كرانى گريزد همى

بيامد بنزد پدر يزدگرد * چو ديدش كف اندر دهانش فسرد

ورا ديد پژمرده رنگ رخان * بديباى زربفت بر داده جان

چنين بود تا بود و اين بود روز * تو دل را بآز و فزونى مسوز

بترسد دل سنگ و آهن ز مرگ * هم ايدر ترا ساختن نيست برگ

بىآزارى و مردمى بايدت * گذشته چو خواهى كه نگزايدت