شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٣

[ خواندن بهرام گور ، لوريان را از هندوستان ]

و زان پس نوشتند كار آگهان * كه از داد و ز ايمنى در جهان

كه هر كش درم بد خراجش نبود * بسرش اندرون داوريها فزود

ز پُرّى بكژّى نهادند روى * پر از رنج گشتند و پرخاش جوى

چو آن نامه بر خواند بهرام گور * بدلش اندر افتاد زان كار شور

ز هر كشورى مرزبانى گزيد * پر از داد دلشان چنانچون سزيد

بدرگاه يك ساله روزى بداد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

بفرمود كان را كه ريزند خون * گر آرند كژّى به كار اندرون

برانند فرمان يزدان به روى * بدان تا شود هر كسى چاره جوى

بر آمد برين بر بسى روزگار * يكى نامه فرمود پس شهريار

سوى راستگويان و كار آگهان * كجا او پراگنده بد در جهان

كه اندر جهان چيست ناسودمند * كه آرد برين پادشاهى گزند

نوشتند پاسخ كه از داد شاه * نگردد كسى گرد آيين و راه

بشد راى و انديشهء كشت و ورز * بهر كشورى راست بيكار مرز

پراگنده بينيم گاوان كار * گيا رست از دشت و ز كشت زار

چنين داد پاسخ كه تا نيم روز * كه بالا كند تاج گيتى فروز

نبايد كس آسود از كشت و ورز * ز بىارز مردم مجوييد ارز

كه بىكار مردم ز بىدانشيست * ببى دانشان بر ببايد گريست

ورا داد بايد دو و چار دانگ * چو شد گرسنه تا نيايد ببانگ

كسى كو ندارد بر و تخم و گاو * تو با او بتندى و زفتى مكاو

به خوبى نوا كن مر او را بگنج * كس از نيستى تا نيايد برنج

گر ايدونك باشد زيان از هوا * نباشد كسى بر هوا پادشا

چو جايى بپوشد زمين را ملخ * برد سبزىء كشتمندان بشخ

تو از گنج تاوان او باز ده * بكشور ز فرموده آواز ده

و گر بر زمين گور گاهى بود * و گر نابرومند راهى بود

كه ناكشته باشد بگرد جهان * زمين فرومايگان و مهان

كسى كو بدين پايكار منست * و گر ويژه پروردگار منست

كنم زنده در گور جايى كه هست * مبادش نشيمن مبادش نشست

نهادند بر نامه بر مهر شاه * هيونى بر افگند هر سو به راه

[ خواندن بهرام گور ، لوريان را از هندوستان ]

[ خواندن بهرام گور ، لوريان را از هندوستان ]

ازان پس بهر سو يكى نامه كرد * بجايى كه درويش بد جامه كرد

بپرسيد هرجا كه بىرنج كيست * بهر جاى درويش و بىگنج كيست

ز كار جهان يك سر آگه كنيد * دلم را سوى روشنى ره كنيد

بيامدش پاسخ ز هر كشورى * ز هر نامدارى و هر مهترى

كه آباد بينيم روى زمين * بهر جاى پيوسته شد آفرين

مگر مرد درويش كز شهريار * بنالد همى از بد روزگار

كه چون مى گسارد توانگر همى * بسر بر ز گل دارد افسر همى

بآواز رامشگران مى خورند * چو ما مردمان را بكس نشمرند